Mustafa TezcanSiyasi Savunmanın Arkasındaki Gerçekler
Son günlerde Türkiye’nin gündemine oturan belediye yolsuzluk iddiaları, siyasetin ve yerel yönetimlerin şeffaflığı üzerine ciddi soruları beraberinde getiriyor. Ana muhalefet partisinin genel başkanının, haklarında soruşturma yürütülen belediye başkanlarına koşulsuz desteğini açıklaması, bu tartışmayı daha da alevlendirdi. Partinin lideri, “Sütte leke var, bizim arkadaşlarımızda yok” ifadeleriyle saflarını korusa da, arka plandan gelen fısıltılar ve somut belgeler, durumun vahametini farklı bir boyuta taşıyor.
Uşak’tan Bursa’ya, İzmir’den diğer pek çok şehre uzanan iddialar zinciri, yerel yönetimlerde adeta “rant” eksenli bir sistemin kurulduğunu gösteriyor. Özellikle imar ve inşaat ruhsatları üzerinden döndüğü öne sürülen bu çark, sıradan vatandaşın yaşam kalitesini doğrudan etkilerken, kamu kaynaklarının da çarçur edildiği endişesini doğuruyor. Kimi belediyelerde yetki devrinin kötüye kullanılması, kimi belediyelerde ise doğrudan çıkar ilişkileri, bu çürümeyi besleyen temel unsurlar olarak öne çıkıyor. Hatta partiye yakın çevreler bile, ortaya çıkan görüntü ve belgeler karşısında şaşkınlıklarını gizleyemiyor.
Nilüfer’den Büyükşehir’e Uzanan Şebeke İddiası
Bu iddialar silsilesinin merkezinde, Bursa Büyükşehir Belediye Başkanı Mustafa Bozbey yer alıyor. Daha önce Nilüfer Belediye Başkanlığı görevini yürütürken yaşanan usulsüzlüklerin, bugüne dek süregelen bir yapının parçası olduğu öne sürülüyor. Konuyla ilgili en çarpıcı açıklamalar ise Bandırma Cezaevi’nden gelen bir mektupla gün yüzüne çıktı. İşadamı Emin Adanur’un kaleminden çıkan bu mektup, iddiaların sadece kulaktan dolma olmadığını, detaylı bir sistemin nasıl işlediğini ortaya koyuyor.
Emin Adanur’un ifadelerine göre, 2009 yılında Nilüfer Belediye Başkanı olan Mustafa Bozbey, o dönemki Başkan Yardımcısı Turgay Erdem’e “Tek İmza Yetkisi” verdi. Bu yetkiyle Erdem’in, 2024 yılına kadar inşaat ruhsatları da dahil olmak üzere birçok belgeyi tek başına onayladığı iddia ediliyor. Yasalara göre belirli bir daire sayısıyla sınırlı olması gereken alanlara, bu yetki kullanılarak üç ila dört katı fazla daire izni verildiği, karşılığında ise “ciddi rüşvetler” alındığı belirtiliyor. Adanur, kendi 21 projesinde de benzer usulsüzlüklerin yaşandığını, binlerce projenin ve 1800 kadar kaçak fabrikanın bu yolla ruhsatlandırıldığını ve bunlardan rüşvet elde edildiğini öne sürüyor.
İtiraflar ve Belgelerle Desteklenen Gerçekler
İşadamı Adanur, bu sistemin Ekrem İmamoğlu ile ilgili iddialardan bile daha büyük bir “rant” içerdiğini vurguluyor. Kendi tutuklanmasının, “suç örgütüne” rahat bir nefes aldırdığını söyleyen Adanur, adliyeye sunduğu saldırı fotoğraflarının bile bir işe yaramadığını aktarıyor. Mektubuna eklediği belgelerin, nasıl büyük bir yolsuzluk çarkını deşifre ettiğine herkesin şahit olacağını belirtiyor. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı Aklama Suçu Soruşturma Bürosu tarafından hazırlanan iddianame de bu iddiaları destekler nitelikte. İddianamede yer alan banka dekontları, MASAK raporları ve akıl almaz imar artışları, Bursa’da kurulan bu düzenin boyutlarını gözler önüne seriyor. Bu durum, kamu kaynaklarının usulsüz kullanıldığı ve adaletin zedelendiği endişelerini artırıyor.
Siyasi Refleksler ve Toplumsal Yansımalar
CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in “1 kuruş yolsuzluk olmadı” şeklindeki sözleri, bu somut iddialar ve belgeler karşısında kamuoyunda büyük bir şaşkınlık yaratıyor. Zira ortaya atılan suçlamalar, sıradan bir hatadan öte, organize bir yapının işaretlerini taşıyor. Bu tür iddialar, vatandaşın yerel yönetimlere olan güvenini sarsarken, siyasi partilerin şeffaflık ve hesap verebilirlik ilkelerine bağlılığını sorgulatıyor. Bir siyasi partinin bu tür iddialar karşısında sergilediği tavır, sadece o partinin değil, genel olarak siyasetin itibarını etkiliyor.
Öte yandan, sadece Bursa ile sınırlı kalmayan bu iddialar, İzmir Bornova Belediyesi’ne kadar uzanıyor. Uşak Belediye Başkanı Özkan Yalım üzerinden gündeme gelen “sevgili takası” gibi skandal ilişkiler ve adı geçen şahıslar, yerel yönetimlerdeki etik sorunların ne denli derinleştiğini gösteriyor. Bu olaylar zinciri, siyasetin sadece hizmet üretme aracı olmaktan çıkıp, kişisel çıkarların ve yozlaşmanın odağı haline geldiği endişesini güçlendiriyor. Vatandaşın vergi ve aidatlarıyla yürütülen hizmetlerin, bu tür şaibelerle anılması, demokrasiye olan inancı zedeliyor. Halkın beklediği, bu iddiaların tüm şeffaflığıyla aydınlatılması ve sorumluların adalet önünde hesap vermesidir. Aksi halde, Aşık Mahzuni’nin “Yuh yuh soyanlara” türküsünde ifade ettiği öfke, geniş kitlelerde karşılık bulmaya devam edecektir.