Mustafa TezcanTahran’da Kan Değişimi: Beklenen Hamle Geldi
İran’da beklenen ama bir o kadar da sarsıcı olan o isim nihayet sahneye tam anlamıyla çıktı: Mücteba Khamenei. Dini lider Ali Khamenei’den sonra koltuğa kimin oturacağı tartışmaları artık akademik bir fantezi olmaktan çıktı, siyasi bir gerçeğe dönüştü. Mücteba’nın yükselişi, sadece bir ‘oğulun’ babasının yerine geçmesi değil; Tahran’ın dünyaya karşı takındığı tavrın en sert noktaya evrileceğinin en net ilanıdır. Bu, Batı’nın umduğu o hayali ‘yumuşama’ döneminin tabutuna çakılan son çividir.
Gölge Güçten Mutlak Hakimliğe
Mücteba Khamenei sıradan bir varis değil. O, gençlik yıllarından itibaren İran-Irak savaşının siperlerinde pişmiş, Devrim Muhafızları Ordusu (DMO) ile kopmaz bağlar kurmuş bir figür. Yıllardır rejimin gölge koridorlarında; medyadan ekonomiye, sivil toplumdan silahlı güçlere kadar her mekanizmanın dişlilerini bizzat yönetti. İran’daki iç dengeleri bilenler için Mücteba, sistemin en etkili ve en tehlikeli ismi. Silahlı kuvvetlerin tam desteğini arkasına almış bir liderin gelişi, bölgedeki vekil güçler üzerinden yürütülen savaşın vites yükselteceği anlamına geliyor.
İran’da İç Savaş Değil, Güç Kapışması Var
Dışarıdan bakıldığında monolitik bir yapı gibi görünen İran, aslında kendi içinde devasa bir hesaplaşma yaşıyor. Sekülerlerin tasfiye edilmesi, rejimin içindeki kavgayı bitirmedi; aksine daha da derinleştirdi. Muhafazakârlar, pragmatistler ve reformistler arasındaki o ince çizgi, artık yerini yeni nesil radikal muhafazakârlara bıraktı. Seçimlere katılımın yüzde 50’nin altına düşmesi, halkın sisteme olan inancının değil, sistemin kendi halkıyla olan bağının koptuğunun göstergesidir. Mücteba Khamenei bu kopuşu diyalogla değil, demir yumrukla onarmayı seçecektir.
ABD’nin Kaos Planı: İstikrar Değil, Felç Etme Stratejisi
Peki, Washington bu tabloya neden bu kadar agresif yaklaşıyor? Mesele sadece İsrail’in güvenliği mi, yoksa küresel bir enerji hegemonyası mı? George Friedman gibi stratejistlerin de itiraf ettiği gibi; ABD’nin Ortadoğu’daki asıl amacı istikrar getirmek değil, rakip güçlerin yükselmesini engellemek için sistemli bir istikrarsızlık yaratmaktır. Nükleer kapasitenin imhası ve Hürmüz Boğazı üzerindeki baskı, İran’ı haritadan silmekten ziyade onu ‘hareketsiz’ kılmayı amaçlıyor. Ancak Mücteba liderliğindeki bir İran’ın, bu kuşatmaya karşı asimetrik yanıtlar vereceği ve çatışmayı genişleteceği su götürmez bir gerçek.
Nükleer Tehdit ve Kanlı Senaryo
John Mearsheimer gibi realistlerin uyardığı o karanlık nokta, artık her zamankinden daha yakın. Eğer konvansiyonel yöntemler Tahran’ı durdurmaya yetmezse, nükleer silahların masaya gelme ihtimali bir komplo teorisi olmaktan çıkar. İsrail’in bölgedeki pervasız saldırganlığı ve Mücteba’nın tavizsiz duruşu, Ortadoğu’yu büyük bir patlamanın eşiğine getiriyor. Bu sadece bir rejim değişikliği savaşı değil; bölgedeki tüm İslam coğrafyasını ve mazlum milletleri kapsayan büyük bir dizayn operasyonudur. Tahran’daki bu kan değişimi, bu operasyona karşı en radikal direnç hattının kurulduğunun kanıtıdır.