Dilek VatanseverO En Zor Sabah: Sessizliğin Sesi
Güneş her zamankinden daha soğuk doğdu bugün. Pencereden sızan ışık, artık o müşfik gülümsemenin aydınlattığı odayı ısıtmaya yetmiyor. Adliye koridorlarında en çetrefilli düğümleri çözen, hakikat peşinde koşan bir kalem olsanız da, ölümün o mutlak sessizliği karşısında kelimeleriniz düğümleniveriyor. Bir insanın annesiyle vedalaşması, aslında çocukluğuyla, sığınağıyla ve en güvenli limanıyla vedalaşmasıymış. 43 yıllık ömrümün en ağır dosyasını bugün kalbimde açtım; içinde sadece özlem ve dualar var. Annemin olmadığı bir güne uyanmak, dünya sürgününün en keskin virajıymış meğer.
Karanlığa Karşı Bir Sabır İmtihanı
Bundan yaklaşık iki yıl önceydi… O meşum ‘kötü huylu’ kelimesi evimize bir sis bulutu gibi çöktüğünde, dünya bir anlığına durmuştu. Bizler, bu toprakların hamuruyla yoğrulmuş, devletine ve inancına sadık kadınlar olarak korkmayı bir kenara bırakıp savaşmayı seçtik. ‘Rabbinin hükmünü sabırla bekle’ ayetini rehber edindik, zira biz biliyorduk ki gözetim ve koruma altında olanlar, sabredenlerdir. Hastane odalarında geçen o uzun ve uykusuz geceler, bir annenin evladına son kez ‘Gel seni bebekler gibi sarayım’ diyerek yatağında yer açmasıyla kutsal bir hatıraya dönüştü. O an anladım ki, yaşınız kaç olursa olsun, anneniz hayattaysa hâlâ korunmaya muhtaç küçük bir çocuksunuz.
Milli ve Manevi Değerlerin Taşıyıcısı: Analarımız
Bizim medeniyetimizde anne sadece bir ebeveyn değil, aynı zamanda ahlakın, şefkatin ve vatan sevgisinin ilk öğretmenidir. Annem, ‘anne gibi anne’ tabirinin vücut bulmuş haliydi; diğerkâm, fedakâr ve her daim hamd eden bir gönül sultanı. Bugün onun gidişiyle evimizden sadece bir can gitmedi, bir dua kapısı daha kapandı. Toplumun en küçük hücresi olan aileyi ayakta tutan o görünmez direklerin ne kadar kıymetli olduğunu, onları kaybettiğimizde bir kez daha idrak ediyoruz. Bu vatanın evlatları, analarının dualarıyla ayakta kalır, onların ferasetiyle yolunu bulur. Bizlere dürüstlüğü, harama el uzatmamayı ve her daim devletimizin yanında durmayı öğreten o rahle-i tedristen mezun olmanın burukluğunu yaşıyorum.
Hükmüne Razıyız, Emaneti Teslim Ettik
Dünya artık annesiz bir yer ama biz biliyoruz ki ‘O’ndan geldik ve yine O’na döneceğiz.’ Elhamdülillahi alâ külli hâl… Şimdilerde başımı yastığa koyduğumda o müşfik sesi, ‘Gözümün nuru, kahvemin ilk yudumu’ diyen hitabını özlüyorum. Bu acı sadece şahsi bir keder değil, bir neslin yetişmesinde emeği olan o isimsiz kahramanlara duyulan minnetin bir nişanesidir. Rabbimden niyazım, bizi bu karanlıklarda bırakmaması ve nurunu üzerimizden eksik etmemesidir. Başta canım annem Halime kulun olmak üzere, bu vatan için hayırlı evlatlar yetiştirmiş tüm ahirete irtihal eden geçmişlerimizin ruhu şad olsun. Emanetini teslim eden her can gibi, o da asıl sahibine rücu etti. Bizlere kalan ise sadece sabır ve fatihalardır.