Mustafa Yıldız
Merhamet İstismarının Perde Arkası
Vicdanınızın sömürülmesine izin vermek, bu suç şebekelerine ortak olmaktır. Akşehir sokaklarında vicdan avcılığı yapanlara karşı zabıta ekipleri nihayet kılıcı çekti. Mesele sadece üç beş kuruş değil; mesele, insanların en saf duygularının profesyonel bir kazanç kapısına dönüştürülmesi. Akşehir Belediyesi’nin gerçekleştirdiği son operasyon, bu kirli çarkın ne kadar büyük döndüğünü bir kez daha kanıtladı.
Zabıta ekiplerinin titiz çalışmaları sonucunda ele geçirilen miktar tam 4 bin 410 lira. Bu rakam, asgari ücretle çalışan bir vatandaşın günlük kazancını katlayıp geçen bir miktar ve sadece tek bir denetimde ele geçirildi. Haksız kazanç yoluyla elde edilen bu para artık kamunun malı. Peki, bu parayı verenlerin hiç mi suçu yok? Her verilen bozuk para, aslında bu sömürü düzeninin dişlilerini yağlıyor.
İthal Dilenci Sorunu ve Organize Şebekeler
Denetimlerin en çarpıcı sonucu, yakalanan şahısların çoğunun Akşehir dışından gelmesi. Yani karşımızda tesadüfi bir yoksulluk değil, planlı bir lojistik ağ var. İlçe dışından gelen bu ‘profesyonel’ kadrolar, Akşehir’in huzurunu ve sosyal dokusunu hedef alıyor. Şehrin huzurunu korumak sadece belediyenin değil, her bir vatandaşın en temel sorumluluğudur. Bu kişiler, yardıma gerçekten muhtaç olanların hakkını gasp ediyor.
Dilenciliği meslek haline getirenler, genellikle en kalabalık caddeleri, cami çıkışlarını ve pazar yerlerini mesken tutuyor. İdari işlemler yapılıyor, paralara el konuluyor ancak bu kısır döngü vatandaş ‘hayır’ demediği sürece kırılmayacak. Verilen her kuruş, bir çocuğun okula gitmek yerine sokakta bu işe zorlanmasına, bir istismarın büyümesine hizmet ediyor. Bu bir hayır işi değil, bir suç endüstrisine finansman sağlamaktır.
Cezalar Caydırıcı mı Yoksa İşletme Gideri mi?
5326 sayılı Kabahatler Kanunu kapsamında uygulanan idari para cezaları, bu şebekeler için çoğu zaman ‘işletme gideri’ olarak görülüyor. Ancak Akşehir Belediyesi’nin kararlı duruşu ve paraya el koyma iradesi, sokakların sahipsiz olmadığını net bir şekilde gösteriyor. Kamuya aktarılan her kuruş, bu istismar ekonomisine vurulmuş bir balyoz niteliğindedir.
Vatandaşların bu konuda artık çok daha uyanık olması gerekiyor. Gerçek ihtiyaç sahipleriyle, bu işi endüstriye dönüştürenleri ayırt etmek zor değil. Çözüm basit: Yardımlarınızı kurumsal kanallar, sivil toplum kuruluşları veya belediyenin sosyal yardım birimleri üzerinden yapın. Sokaktaki her el açana para uzatmak, sadece o elin orada kalma süresini uzatır ve şehri bu sömürücüler için bir cazibe merkezi haline getirir.
