Abdurahman Yazıcı
Türkiye’de kadın cinayetlerinin bitmek bilmeyen karanlık silsilesine bugün bir yenisi daha eklendi. İstanbul’un göbeğinde, yeni bir başlangıç umuduyla taşınılan bir ev, henüz iki gün geçmeden bir kadının yaşam mücadelesinin sonlandığı, üç çocuğun ise hayat boyu taşıyacağı ağır bir travmanın merkezi haline geldi. Filiz Şağbangül, eşi Gıyasettin Şağbangül tarafından, yaşları 12’den küçük olan üç evladının gözleri önünde defalarca bıçaklanarak katledildi. Bu trajedinin en sarsıcı yanı ise maktulün kısa bir süre öncesine kadar sığınma evinde kalıyor olması ve mübarek Ramazan ayını çocuklarıyla bir arada geçirme arzusuyla o eve geri dönmüş olmasıydı.
Şiddet Döngüsünde Kırılan Bir Hayat ve Çocukların Travması
Olayın detayları, toplumun kanayan yarası olan aile içi şiddetin ne denli soğukkanlı bir caniliğe dönüşebileceğini bir kez daha gözler önüne serdi. Görgü tanıklarının ifadelerine göre, evden yükselen tartışma sesleri kısa sürede yerini dehşet dolu çığlıklara bıraktı. Çaresiz kalan çocuklardan birinin balkona çıkarak feryat etmesi üzerine komşular yardıma koştu ancak kapalı kapıların ardındaki vahşeti durdurmak mümkün olmadı. Uzmanlar, bu tür olayların çocukların ruhsal dünyasında onarılamaz hasarlar bıraktığına dikkat çekiyor. Bir annenin, çocuklarının güvenli limanı olması gereken evde, babaları tarafından katledilmesi; sadece bir asayiş vakası değil, aynı zamanda derin bir toplumsal ve psikolojik yıkımdır. Katilin cinayet sonrası olay yerinden hiçbir panik belirtisi göstermeden, soğukkanlı bir şekilde ayrılması ise suçun işlenişindeki kararlılığı ve adalete olan meydan okumayı simgeliyor.
Toplumsal Bir Yara: Koruma Mekanizmalarının Etkinliği Sorgulanıyor
Bu vahim hadise, kadınları koruma altına alan sistemlerin sürdürülebilirliğini de yeniden tartışmaya açtı. Filiz Şağbangül’ün sığınma evinden çıktıktan sonra neden yeterli koruma altında olmadığı veya risk analizinin nasıl yapıldığı, yanıtlanması gereken kritik sorular arasında yer alıyor. Katilin, cinayetten sonra ev sahibini arayarak yaptığı itiraf ve ardından polise teslim olması, suçun işlenmesinden sonraki ‘pişmanlık’ kisvesi altındaki stratejik hamleler olarak değerlendirilebilir. Ancak adaletin terazisi, üç yetimin gözyaşlarını ve bir kadının yarım kalan hayatını telafi etmekte zorlanacaktır. Nöbetçi savcının incelemesinin ardından Adli Tıp Kurumu’na kaldırılan Filiz Şağbangül’ün naaşı, Türkiye’deki kadın cinayeti istatistiklerine bir sayı olarak eklenirken; devlet korumasına alınan üç çocuğun geleceği, bu toplumsal trajedinin en ağır bilançosu olarak kalacaktır. Toplum olarak sadece yas tutmak değil, bu şiddet sarmalını kökten kurutacak yapısal önlemleri hayata geçirmek mecburiyetindeyiz.
