Okul Katliamında Acı Bilanço: Bir Evladımızı Daha Yitirdik

Hastaneden Kötü Haber: Almina Kurtarılamadı

Kahramanmaraş’ın Onikişubat ilçesinde 16 Nisan günü hafızalardan silinmeyecek bir dehşet yaşanmıştı. Ayser Çalık Ortaokulu’nda bir 8. sınıf öğrencisinin gerçekleştirdiği silahlı saldırı, Türkiye’nin güvenlik ve eğitim politikalarını bir kez daha sorgulattı. Günlerdir hastanede yaşam mücadelesi veren Almina Ağaoğlu’ndan bu sabah gelen haber, tüm umutları hüzne boğdu. Kafasının arkasına isabet eden kurşunlarla ağır yaralanan Almina, sabaha karşı saat 05.45 sularında hayata gözlerini yumdu.

Bu vefatla birlikte saldırıda hayatını kaybeden öğrenci sayısı 9’a, toplam can kaybı ise saldırganla birlikte 11’e yükseldi. Rakamların ötesinde bir trajedi bu; her bir sayı, sönen bir gelecek ve parçalanan bir aile demek. Hastanede tedavisi süren 17 öğrencinin durumu ise hala yakından takip ediliyor. Tıbbi müdahale sürse de bu çocukların ruhsal dünyalarında açılan yaranın nasıl kapanacağı koca bir soru işareti olarak karşımızda duruyor. Şehrin üzerine çöken bu kara bulut, sadece bir ilçeyi değil tüm ülkeyi yasa boğdu.

Güvenlik Zafiyeti ve İhmaller Zinciri

Olayın detaylarına indiğimizde asıl ürkütücü olan durum, bir çocuğun okula nasıl bu kadar rahat silah sokabildiği gerçeği. İsa Aras Mersinli isimli saldırganın elinde bir av tüfeğiyle okul koridorlarında dehşet saçması, sadece bir güvenlik görevlisi eksikliği değil, bir sistem çöküşüdür. Okul girişlerindeki denetimsizlik, metal detektörlerin yokluğu ve en önemlisi akran zorbalığı ya da psikolojik sorunların zamanında tespit edilememesi, işte tam da bu yüzden kaybediyoruz dedirtiyor. Veriler bize gösteriyor ki, güvenlik sadece kapıdaki kilit değildir; öğrencinin ruh halini okuyamayan her sistem savunmasızdır.

İstatistikler, okul saldırılarının sadece fiziksel güvenlik önlemleriyle engellenemeyeceğini gösteriyor. Ancak Kahramanmaraş’taki bu olayda, fiziksel engellerin de tamamen devre dışı kaldığını görüyoruz. Bir ortaokul öğrencisinin böylesine yıkıcı bir eylemi planlaması ve uygulamaya koyması, çevresindeki yetişkinlerin ve eğitim sisteminin gözlem yeteneğini ciddi şekilde tartışmaya açıyor. Haydarbey Mahallesi sakinleri ve veliler, olayın üzerinden haftalar geçmesine rağmen çocuklarını okula göndermekte büyük bir tereddüt ve korku yaşıyor.

Toplumsal Travma ve Gelecek Kaygısı

Almina’nın ölümü, bu olayı sadece bir haber akışı olmaktan çıkarıp ulusal bir güvenlik meselesine dönüştürdü. 16 Nisan’dan bu yana süregelen bu süreç, yerel yönetimlerin ve eğitim otoritelerinin okul güvenliği konusundaki yaklaşımlarını kökten değiştirmek zorunda olduğunu kanıtlıyor. Şehirdeki hastanelerde hala kritik durumda olan yaralılar var. Onların sağlığına kavuşması bir nebze teselli olsa da, giden gencecik canların yeri asla dolmayacak. Bu olay, toplumun her kesiminde derin bir güvensizlik duygusu yarattı.

Analitik bir perspektifle bakıldığında, Kahramanmaraş’taki bu saldırı münferit bir olay olarak değerlendirilmemeli. Silahlanma oranlarındaki artış ve okullardaki psikososyal danışmanlık hizmetlerinin yetersizliği, bu tür trajedilere adeta davetiye çıkarıyor. Almina’nın vefatı, bu sistemik eksikliklerin en acı faturasıdır. Toplum olarak bu kaybın yasını tutarken, bir sonraki felaketi önlemek için somut adımların ne zaman atılacağını beklemekten başka çaremiz kalmıyor. Kaybettiğimiz her evlat, sistemdeki bir deliğin daha kapatılmadığının kanıtı olarak tarihe geçiyor.