Erkan Dönmez
22 Aralık 2021… Gaziantep’in Şahinbey ilçesinde, henüz 4 yaşındaki Asiye Ateş’in iki pitbullun dehşetine kapıldığı o lanetli gün, hafızalara kazınmış bir travma olarak yerini aldı. Minik bedeni parçalanırken, tüm Türkiye nefesini tutmuş, acının ve öfkenin yükselişiyle adalet arayışına kilitlenmişti. Bugün, adliyenin koridorları yine kalabalıktı. 27. Asliye Ceza Mahkemesi’nde görülen duruşmada, o günlerin karanlığını aydınlatmaya çalışan hukuk mücadelesi son perdesini oynadı. Peki, verilen karar, kamuoyunun vicdanını tatmin etti mi? Yoksa yeni tartışmaların kapısını mı araladı?
Acının Gölgesinde Hukuk Mücadelesi
Asiye Ateş’in yaşadığı o korkunç anlar, sadece küçük bir kızın değil, tüm toplumun yüreğinde derin yaralar açmıştı. Olayın ardından başlatılan soruşturma, site yönetimi ve köpeklerin sahipliği konusunda ciddi ihmallerin olduğunu gün yüzüne çıkarmıştı. 6 kişinin gözaltına alınmasıyla başlayan süreç, kamuoyunun yoğun takibi altında devam etti. Asiye’nin hayata tutunma çabasıyla birlikte, adalet mekanizmasının da nasıl işleyeceği merak konusuydu. Aile, avukatları Ender Kılıç ve Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı’nın avukatları, minik Asiye’nin çığlığını yargı önünde dile getirirken, sanıklar ise tüm suçlamaları reddederek eski savunmalarını tekrarladı. Bu tavır, mahkemenin nihai kararında etkili olacaktı.
Hukukun Labirentinde ‘Olası Kast’
Duruşma savcısının sanıkların cezalandırılması yönündeki talebiyle gerilimin tavan yaptığı salonda, nihayet karar açıklandı. Mahkeme, sanıklardan Mustafa E., Mustafa Y., Süheyla K., Zeliha C. ve Zeynep C.’ye “olası kastla yaralama” suçundan altışar yıl hapis cezası verdi. İşte tam da bu noktada, hukukun karmaşık terimleriyle yüzleşiyoruz: “Olası kastla yaralama.” Bu, sanıkların doğrudan bir yaralama niyeti taşımadıkları ancak eylemlerinin ya da ihmallerinin, Asiye’nin yaralanmasına neden olabileceğini öngördükleri ve bu sonucu kabullendikleri anlamına geliyor. Kamuoyunun zihninde ise “Acaba bu, kasten yaralama değil miydi?” sorusu yankılanıyor. Zira, saldırgan pitbull cinsi köpeklerin barındırılması ve gerekli önlemlerin alınmaması, bilinen tehlikeleri göz ardı etmek değil de nedir? Bu karar, benzer olaylarda hayvan sahiplerinin ve sorumluların ihmallerinin ceza hukukundaki yerini bir kez daha gündeme getirdi. Bu durum, sadece hayvan sahiplenme sorumluluğunu değil, aynı zamanda site yönetimlerinin ve mahalle sakinlerinin ortak yaşam alanlarındaki güvenlik tedbirlerini de derinden sorgulatıyor.
Delilleri Karartma Girişimi: Başka Ne Gizleniyordu?
Davanın bir diğer kritik ayağı ise site yöneticisi Mustafa E.’nin ağabeyi Mahmut E. hakkındaki suçlamaydı. Kamera kayıtlarının silinmesi yönündeki eylemi, mahkemece “suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme” suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla karşılık buldu. Delilleri karartma girişimi, sadece yargılama sürecini baltalamakla kalmaz, aynı zamanda kamuoyunun zihninde “Acaba başka ne gizleniyordu?” sorusunu da uyandırır. Bir delilin yok edilmesi çabası, çoğu zaman, suçun kendisinden daha ağır ithamlara kapı aralar. Bu durum, olayın sadece ihmalle sınırlı kalmayıp, sorumluluğu örtbas etme çabasını da içerdiğini düşündürüyor. Hukuk sistemi, delillerin bütünlüğüne büyük önem verir; zira adil bir yargılama ancak tam ve doğru kanıtlarla mümkündür.
Toplumsal Vicdan ve Adalet Arayışı
Mahkeme, sanıkların yargılama sürecindeki pişmanlık eksikliği nedeniyle cezalarda herhangi bir indirime gitmeme kararı aldı. Bu detay, adli sürecin sadece somut delillere değil, aynı zamanda sanıkların duruşuna, toplumsal vicdanı rahatlatacak samimiyete de önem verdiğini gösteriyor. Ancak altışar yıllık hapis cezaları, Asiye’nin hayatının geri kalanında taşıyacağı travmanın ve ailesinin yaşadığı tarifsiz acının yanında yeterli mi? Bu soru, kararın açıklanmasının ardından sosyal medyada ve kamuoyunda hararetli tartışmaları beraberinde getirdi. Bir yandan hukukun üstünlüğü ve yasal sınırlar vurgulanırken, diğer yandan “adalet tecelli etti mi?” sorusu yüksek sesle soruluyor. Bu dava, Türkiye’de tehlikeli köpek ırkları, hayvan sahiplenme sorumluluğu, site yönetimlerinin yükümlülükleri ve çocuk güvenliği konularında yasal boşlukları ve yaptırımların yetersizliğini bir kez daha gözler önüne serdi. Asiye’nin yaşadıkları, sadece bir vaka olmanın ötesinde, toplumsal bir uyarı çanına dönüştü: Daha güvenli yaşam alanları yaratmak ve benzer acıların yaşanmasını engellemek için atılması gereken adımlar, bu mahkeme kararından çok daha fazlasını gerektiriyor gibi görünüyor.
