Adana’da Gözyaşları Sel Oldu: 181 Yıllık Gurur
Türk Polis Teşkilatı tam 181 yaşında. Ancak bu kutlamalar sadece törenlerden, bando seslerinden ve resmi geçitlerden ibaret değil. Bu kentin sokaklarını güvenli kılmak için canını ortaya koyanların, geride bıraktığı koca bir boşluk var. Buruk Mezarlığı’ndaki Şehitlik, bugün o sessiz ama çığlık gibi yükselen acının merkezi oldu. Şehrin gürültüsü ve trafiği dışarıda akıp giderken, burada zamanın durduğu ve sadece yürek yangınlarının duyulduğu bir anma gerçekleştirildi.
Adana Emniyet Müdürü Ahmet Hakan Arıkan ve beraberindeki şube müdürleri, mezarlıktaki her bir taşı tek tek karanfillerle süsledi. Ama o karanfillerin altındaki hikayeler, kentin asfaltından çok daha derin izler taşıyor. Şehit ailelerinin yüzündeki o vakur ama paramparça ifadeyi görmek, bu mesleğin sadece bir ‘memuriyet’ olmadığını bir kez daha yüzümüze çarptı. Emniyet teşkilatının her bir ferdi, bu toprakların huzuru için kendi ailelerinden, hayatlarından vazgeçmenin ne demek olduğunu her gün yeniden kanıtlıyor.
‘Dünyanın En Kral Babası’: Bir Çocuğun Sessiz Çığlığı
Mezarlıkta herkesin boğazını düğümleyen asıl manzara, Tunceli’de 2015 yılında PKK’lı teröristlerin hain saldırısında şehit düşen Murat Savaş Kale’nin başucundaydı. O hain saldırı gerçekleştiğinde henüz dünyadan haberi olmayan, babasını sadece 10 gün görebilen Yusuf Nihat Kale’nin bıraktığı plaket, vatan nöbetinin bedelini en acı şekilde özetliyor. Bu kentin sokaklarında yürürken aldığımız her nefeste, babasını hiç tanıyamamış çocukların hakkı var.
Plaketin üzerindeki ‘Dünyanın en kral babası benim babam’ yazısı, sadece bir çocuk özlemi değil; bir kentin, bir ülkenin ödemek zorunda kaldığı ağır bir faturadır. Mezar taşına asılan o aile fotoğrafı basılı tişört, aslında bu şehrin güvenliği için feda edilen parçalanmış hayatların resmiyeti gibi karşımızda duruyor. Şehit Murat Savaş Kale’nin eşi Belgin Ünal Kale ve oğlunun o tişörtteki gülümseyen halleri, bugün Buruk Mezarlığı’ndaki en ağır yük haline geldi.
Güvenliğin Bedeli ve Bitmeyen Nöbet
Bizler şehirde trafikten, altyapıdan, günlük dertlerden şikayet ederken; bu insanlar sevdiklerini toprağa verip ‘Vatan sağ olsun’ diyebiliyor. Polis Haftası kutlamaları, sadece emniyet binalarına asılan bayraklarla sınırlı kalmamalı. Bu kentin her köşesinde, bu güvenliği sağlayan isimsiz kahramanların ve onların yetim kalan çocuklarının hakkı var. Kentin düzenini sağlamak için can verenlerin anısı, sadece bir gün değil, her gün bu şehrin ruhunda yaşatılmalı.
Adana sıcağında, o mezar taşlarının başında bekleyen annelerin, eşlerin ve henüz babasını tanımadan ona ‘kral’ diyen evlatların acısı, kentin kolektif hafızasına kazınmış durumda. 181 yıldır süren bu kutsal görevde, şehit Murat Savaş Kale ve diğer tüm kahramanlar, bu şehrin asıl sahipleri ve sarsılmaz direkleri olarak sonsuza dek anılacak. Bugün o mezar başında dökülen her damla yaş, bu vatanın neden yıkılamayacağının en net belgesidir.
