Hatice Günaslan
Beton yığınlarının arasına sıkışmış bir neslin kurtuluşu, saksılarda değil, o lisenin bahçesinde toprağa atılan imzalarda gizli. İstanbul’un göbeğinde, Kıraç Borsa İstanbul Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi, sadece teknik eleman yetiştirmiyor; betonlaşmaya karşı 34 dönümlük bir siper kazıyor. Okul Müdürü Serkan Ertem’in liderliğinde başlatılan bu hareket, eğitim sisteminin sadece dört duvardan ibaret olmadığını kanıtlar nitelikte. Bilişimden metale, elektrikten iklimlendirmeye kadar 6 farklı disiplinde eğitim gören gençler, ellerindeki alet çantasını bir kenara bırakıp küreğe sarıldı.
Mesleki Eğitimde Ezber Bozan Vizyon
Esenyurt’un endüstriyel yoğunluğu içinde bir vaha yaratma çabası, aslında bir zihniyet devriminin parçasıdır. Yaz aylarında binaları güçlendirilen, fiziki şartları iyileştirilen bu okul, şimdi de ruhunu iyileştiriyor. Bilişim teknolojileri, elektrik elektronik, metal, inşaat, iklimlendirme ve mobilya tasarımı alanlarında eğitim alan bin öğrenci, sadece teknik bilgiyle donatılmıyor; doğa bilinciyle de yoğruluyor. Bağışçıların desteğiyle temin edilen bin adet çit bitkisi, sanayinin soğuk yüzüne karşı dikilen en güçlü kalkandır. Meslek lisesi öğrencisinin sadece bir ‘iş gücü’ olarak görülmesine karşı atılmış bu adım, bireysel sorumluluğun en somut örneğidir.
34 Dönümlük Siper: Sanayiciye Doğa Bilinci
Okulun 34 dönümlük devasa arazisi, bir beton çöplüğü olmak yerine yaşayan bir ekosisteme dönüşüyor. Halihazırda 470 ağaca ev sahipliği yapan bu alan, ‘yeşil okul’ kavramını bir etiket olmaktan çıkarıp bir yaşam biçimine dönüştürüyor. Bin öğrencinin her birinin kendi fidanını dikmesi, aidiyet duygusunun en yalın halidir. Metal atölyesinde kıvılcım çıkaran, inşaat bölümünde beton karan bir öğrencinin, diktiği fidanın büyümesini izlemesi, teknik eğitimin içine estetik ve vicdani bir boyut katıyor. 200 metrelik bir alanda başlayan bu çit bitkisi seferberliği, okulun sınırlarını sadece duvarlarla değil, canlı varlıklarla çizmesini sağlıyor.
Hedef 1 Kilometre: Yeşil Kuşak Tamamlanacak
Ancak bu bir varış noktası değil, sadece bir başlangıçtır. Okul yönetiminin vizyonu, mevcut 200 metreyi aşarak kalan 800 metrelik boş alanı da yeşil bir kuşağa çevirmek. Bu, yaklaşık 1 kilometrelik bir doğal bariyer anlamına geliyor. Şehirlerin nefes alamaz hale geldiği, okul bahçelerinin asfaltla kaplandığı bir dönemde, 34 dönümün her karışını yeşillendirme iradesi göstermek her eğitimcinin harcı değildir. İlerleyen süreçte bu boş alanların da dolmasıyla birlikte, İstanbul’un en büyük sanayi bölgelerinden birinin yanı başında, öğrencilerin kendi elleriyle inşa ettiği devasa bir akciğer oluşacak. Bu proje, sadece bir çevre düzenlemesi değil; geleceğin ustalarına, mühendislerine ve teknisyenlerine doğayı katletmeden de üretilebileceğini gösteren sessiz bir derstir.
