Mustafa Yıldız
Diplomatik Vizyon mu, Müstemleke Zihniyeti mi?
Modern siyasetin en büyük açmazlarından biri, iç meseleleri dış platformlarda birer koz olarak kullanma eğilimidir. Türkiye’nin küresel ölçekteki diplomatik ağırlığı her geçen gün artarken, içerideki siyasi rekabetin sınırları da tehlikeli bir şekilde zorlanmaya başlıyor. Antalya Diplomasi Forumu (ADF) gibi dev organizasyonlarla dünyanın merkezine yerleşmeye çalışan, devlet başkanlarını ağırlayan bir iradenin karşısında; Avrupa koridorlarında kendi ülkesini ve yargı sistemini şikayet eden bir profil belirdiğinde, ortaya çıkan tablo sadece basit bir siyasi çekişme değildir. Bu, derin bir kimlik ve aidiyet krizidir.
Bağımsız Yargı ve Milli İrade Sınavı
Tartışmanın fitilini ateşleyen son çıkışlar, muhalefetin yurt dışındaki temaslarında takındığı tavra yönelik sert bir eleştiri dalgası başlattı. Eleştirinin merkezinde, yerli ve milli değerlerden kopuşun yarattığı o meşhur ‘müstemleke’ ruh hali yatıyor. Bir ülkenin yargı sistemini veya iç işleyişini yabancı siyasetçilere karalayarak anlatmak, aslında o ülkenin egemenlik haklarını dolaylı yoldan tartışmaya açmak demektir. Tarih bize defalarca göstermiştir ki, dışarıdan alınan icazetle kurulan hayaller, milletin süzgecinden geçmediği sürece hüsranla sonuçlanmaya mahkumdur. Türkiye Cumhuriyeti, egemenliğini Avrupa’nın icazet forumlarında müzakere edecek bir yapı değildir.
Belediyelerdeki Çalkantılar ve Etik Uçurumu
Meselenin bir de sokağa yansıyan ahlaki ve ekonomik boyutu var. Vatandaşın vergileriyle yönetilen belediyelerdeki lüks harcamalar, rüşvet ağları ve şeffaflıktan uzak yönetim anlayışı iddiaları, diplomatik gaflarla birleşince tepki dozajı kaçınılmaz olarak artıyor. Bir yanda ‘sosyal demokrasi’ maskesi takılırken, diğer yanda milletin bütçesinin, tüyü bitmemiş yetimin hakkının şahsi lükslere veya yandaş ağlarına aktarıldığı iddiası, siyasi etik açısından büyük bir uçurum yaratıyor. Kendi yerel yönetimindeki defoları örtbas edip dışarıda demokrasi havarisi kesilmek, halk nezdinde ciddi bir inandırıcılık sorununa yol açıyor.
Siyasetin Meşruiyet Zemini Neresidir?
Şu hakikat asla unutulmamalıdır: Büyük devletler kendi masalarını kurar ve dünyayı o masada kendi kurallarıyla ağırlar. Kendi ülkesinin masasını güçlendirmek yerine, başkalarının kurduğu masalarda kendine yer açmaya çalışanlar, ancak o masanın sahiplerinin izin verdiği kadar konuşabilirler. Türkiye’nin bugün geldiği ‘oyun kurucu’ pozisyonu, sadece güçlü bir dış politikayla değil, aynı zamanda bu politikayı içeride de göğüsleyecek milli bir şuurla korunabilir. Eleştiri her zaman bir haktır ve demokrasinin yakıtıdır; ancak bu eleştirinin adresi kendi vatanın değil de yabancı başkentlerin kapı araları olduğunda, orada siyasi meşruiyet sorgulanmaya başlar. Siyasetin asıl meydanı Avrupa salonları değil, Türkiye’nin ta kendisidir.
