Dijital Linç Kültürünün Karanlık Yüzü
Kahramanmaraş’ta bir ortaokulda meydana gelen o sarsıcı saldırının ardından, toplumun sinir uçları öylesine gerildi ki öfke bir anda rasyonelliğin sınırlarını aştı. Ancak unutulmamalıdır ki; gerçek adalet, öfkenin dumanı arasında değil, yasaların serinkanlılığında tecelli eder. Adalet Bakanı Akın Gürlek tarafından yapılan son açıklama, dijital dünyanın fütursuzca kullanılan bir saldırı silahı olmadığını bir kez daha kanıtladı. Sosyal medya üzerinden 54 farklı okulu açıkça hedef gösteren, çocukların ve eğitimcilerin can güvenliğini hiçe sayan 67 kullanıcı hakkında düğmeye basıldı.
Klavye Başındaki Sahte Adalet Yanılsaması
İnsanlar, ekran başında yazdıkları her kelimenin dijital boşlukta uçup gittiğini sanma yanılgısına düşüyor. Oysa attığınız her Tweet, yaptığınız her ‘paylaşım’ aslında birer dijital parmak izidir. Kahramanmaraş’taki trajik olayı bahane ederek suçla hiç ilgisi olmayan eğitim yuvalarını hedef tahtasına oturtmak, toplumsal huzuru savunmak değil, aksine kaosu körüklemektir. Peki, bu noktada kendimize sormamız gereken o can alıcı soru şu: Bir başkasının suçunu haykırırken, biz ne ara kontrolsüz bir güruh haline gelip suçluya dönüştük? 67 kişinin gözaltına alınması, hukukun sadece sokakta değil, bitlerden ve baytlardan oluşan sanal evrende de nefes aldığının en sert yanıtıdır.
Hedef Gösterilen 54 Okul ve Güvenlik Refleksi
Hedef alınan 54 okulun her birinde yüzlerce çocuk eğitim görüyor ve binlerce aile huzursuz ediliyor. Provokatif paylaşımların yarattığı bu asılsız panik havası, sadece eğitim sistemini değil, toplumun devlete olan güven bağını da hedef alıyor. Bakanlığın bu operasyonu, sadece bir gözaltı süreci olarak okunmamalı; bu aynı zamanda kontrolsüz dijital şiddete karşı çekilmiş hukuki bir settir. Kimsenin ‘adalet arıyorum’ maskesiyle masum kurumları tehlikeye atma lüksü yoktur.
Paylaş Butonuna Basmadan Önce Bir Kez Daha Düşünün
Gerçek şu ki; dijital anonimlik bir zırh değil, aksine hukuk önünde açık bir hedef tahtasıdır. Adalet mekanizması bazen yavaş ilerlese de tam isabetle vurur. Bu 67 kişinin yaşadığı süreç, aslında klavye arkasından infial yaratmaya çalışan herkese verilmiş kolektif bir mesajdır. Okulların ve çocukların mahremiyetine, güvenliğine saldırı niteliği taşıyan her türlü paylaşım, artık doğrudan ‘kamu güvenliğini tehdit’ kapsamında değerlendiriliyor. Paylaş butonuna basmanın bedelinin özgürlüğünüz olabileceği bir dönemdeyiz. Provokasyona kapılanların bugün emniyet koridorlarında hesap veriyor olması, toplum vicdanı için küçük ama hukuk devleti disiplini için devasa bir adımdır.
