Abdullah Sirkeci
Toplumsal Hafızanın En Ağır Sınavı
Kahramanmaraş Şeyh Adil Mezarlığı, haftanın son gününde yine sessiz ama derinden sarsıcı bir kalabalığa ev sahipliği yapıyor. Bu sıradan bir kabir ziyareti değil; kentin hafızasına kazınan o karanlık okul saldırısının çocuk kurbanlarını anma töreni. Analitik bir bakış açısıyla yaklaştığımızda, bu ziyaretlerin yoğunluğu sadece bireysel bir yasın değil, toplumsal bir travmanın ne denli kökleştiğini gösteriyor. Veriler, şiddetin çocukları hedef aldığı vakalarda toplumun ‘güvenlik’ algısının tamirinin on yıllar sürdüğünü ortaya koyuyor. Güvenlik açıklarının maliyeti en ağır şekilde canla ödeniyor ve işte bu yüzden en değerli varlıklarımızı, çocuklarımızı kaybediyoruz. Maraş halkı o günü ve o çocukları unutturmamak için her fırsatta çocukların ebedi istirahatgahına koşuyor.
Kağıda Dökülen Kolektif Acı ve Hafıza
Mezarlıkta sadece dualar yükselmiyor, aynı zamanda gelecek nesillere bırakılan yazılı bir miras da oluşuyor. Not defterlerine karalanan her cümle, toplumun o gün hissettiği çaresizliği ve sonrasındaki dayanışmayı simgeliyor. Ziyaretçilerden Berfin Altay, durumu çok net özetliyor: ‘Tanıdık değil ama bu durum bizi çok fazla derinden etkiledi.’ Bu cümle, analitik çerçevede ‘ikincil travma’ dediğimiz olgunun en somut örneğidir. Olayın doğrudan mağduru olmayan binlerce kişi, sanki kendi evladını kaybetmiş gibi bir yas sürecine giriyor. İstatistikler, bu tür olayların ardından yerel halkın büyük bir kısmının benzer bir empati ve güvenlik endişesi geliştirdiğini kanıtlıyor. Bu ziyaretler, acının sadece bir aileye ait olmadığını, tüm kente yayıldığını gösteren birer veri noktası niteliğinde.
Güvenlik ve Sosyolojik Maliyetin Analizi
Okul saldırıları, bir kentin en korunaklı olması gereken kalesinin düşmesi demektir. Miray Altay’ın bıraktığı ‘Sizleri çok seviyoruz, hiç unutulmayacaksınız’ notu, aslında bir toplumun kendi geleceğine duyduğu özlemi ifade ediyor. Bir eğitim kurumunda yaşanan bu trajedi, sadece o günün kaybı değil; bölgenin sosyo-kültürel dokusuna inmiş en ağır darbedir. Sosyolojik veriler, bu tür travmatik olayların yaşandığı bölgelerde insanların kamusal alanlara ve eğitim kurumlarına duyduğu güvenin sarsıldığını söylüyor. Ancak Maraş örneğinde görülen bu yoğun kabir ziyareti trafiği, halkın bu travmayı kaçarak değil, acıyı paylaşarak ve hafızayı diri tutarak aşmaya çalıştığını gösteriyor. Unutmamak, aslında benzer bir felaketin tekrar yaşanmaması için örülen en güçlü barikattır.
Bitmeyen Yasın İstatistiksel Yüzü
Ziyaretlerin yoğunluğu, toplumsal yasın zamana yenik düşmediğini, aksine bir kimlik unsuru haline geldiğini gösteriyor. Okul saldırısında yitirilen canların kabirleri, bugün sadece birer mermer parçası değil; bu kentin ‘bir daha asla’ dediği noktanın tam kendisi. Çocukların kabirlerine bırakılan oyuncaklar, çiçekler ve duygusal notlar, kentin bu acıyla nasıl olgunlaştığını ve bu kaybı asla basit bir istatistik olarak görmediğini kanıtlıyor. Şeyh Adil Mezarlığı’ndaki bu tablo, kaybedilen her canın toplumun geleceğinden çalınan bir parça olduğunu bize bir kez daha hatırlatıyor.
