Ceyhun Demirbaş
Trajedinin Anatomisi: Sessizliği Bozan Silah Sesi
Malatya’nın Bahçelievler Mahallesi’nde, takvimler 10 Nisan 2025’i gösterirken gece yarısı yankılanan o tek kurşun sesi, sadece bir hayatı değil, doğmamış bir geleceği de karanlığa gömdü. 8 aylık hamile Beste Kızılay, en güvenli limanı olması gereken evinde, alkollü şekilde eve gelen eşi Alican Kızılay tarafından hayattan koparıldı. Bu, sadece bir cinayet vakası değil; toplumun vicdanında derin yaralar açan, adeta sosyal bir fay hattının kırılmasına neden olan bir yıkımdı. Olayın ardından hastane önünde kıskıvrak yakalanan zanlının ‘kaza’ savunması, adaletin keskin kılıcı karşısında erimeye mahkumdu.
Mahkeme Salonunda Adalet Fırtınası
Malatya 2’nci Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülen dördüncü duruşmada tansiyon doruktaydı. Sanık kürsüsünde ‘pişmanım’ kelimelerini ardı ardına sıralayan Alican Kızılay, bu olayın bir kaza olduğunu iddia etmeye devam etti. Ancak dosyadaki kanıtlar ve olay yeri inceleme bürosunun saniye saniye kaydettiği o karanlık anlar, gerçeğin çok daha soğuk ve acımasız olduğunu kanıtlıyordu. Beste’nin babası Ahmet Fuat Özhan’ın gözyaşları, mahkeme salonundaki sessizliği paramparça ederken; sanığın ‘Eşimin ve bebeğimin mezarına gidemedim’ şeklindeki savunması, mahkeme heyetinin vicdan terazisinde ağır basmadı.
Kadın Cinayetlerine Emsal Teşkil Eden Hüküm
Karar, bir aksiyon filminin final sahnesi gibi sarsıcı ve netti. Mahkeme heyeti, sanığın ‘taksirle öldürme’ yani kaza savunmasını elinin tersiyle itti. Alican Kızılay, ‘Kadına ve eşe karşı kasten öldürme’ suçundan hiçbir indirim uygulanmaksızın ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına çarptırıldı. Bu karar, Türkiye’de kadına yönelik şiddetle mücadele noktasında hayati bir nokta olarak kayda geçti. Caydırıcılığın en üst seviyeden uygulanması, benzer trajedilerin yaşanmaması adına toplumsal bir bariyer görevi görüyor. Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı avukatlarının da müdahil olduğu dava, suçun sadece bireye değil, tüm topluma karşı işlendiğini bir kez daha tescilledi.
Beste’nin Ardında Kalan Sessiz Çığlık
Adliye çıkışında konuşan avukatların ve ailenin ifadeleri, adaletin tecelli etmesinin verdiği o buruk huzuru yansıtıyordu. Ahmet Fuat Özhan’ın, ‘Kızımı, kucağına alamadığı bebeğiyle birlikte toprağa verdim’ feryadı, bu davanın sadece hukuki bir metinden ibaret olmadığını hatırlattı. Toplumun her kesiminde infial yaratan bu tür olaylar, yasaların ne kadar net olması gerektiğini gösteriyor. Bu dava, potansiyel faillere karşı çekilmiş bir kırmızı çizgidir. Doğa nasıl dengesini bulmaya çalışırsa, hukuk da bozulan bu toplumsal dengeyi en ağır cezalarla yeniden tesis etmek zorundadır. Beste ve henüz ismi bile konulmamış bebeği için adalet yerini buldu ama açılan yaranın izi asla silinmeyecek.
