Abdullah Sirkeci
Dağlarımızdaki Kağıt Oyunu: Ruhsat mı, İşgal mi?
Maden sahaları üzerindeki tartışmalar Türkiye’nin bitmek bilmeyen sancısı olmaya devam ederken, sosyal medyada patlak veren ‘yeni ruhsat’ iddiaları tansiyonu zirveye taşıdı. Vatandaşın doğa nöbeti tuttuğu, her bir ağacın hesabını sorduğu bu dönemde, İletişim Başkanlığı Dezenformasyonla Mücadele Merkezi (DMM) bir açıklama yayımlayarak ‘yeni bir ruhsat verilmediğini’ ilan etti. Ancak mesele sadece bir kelime oyunundan mı ibaret? Bürokrasinin soğuk diliyle yapılan bu açıklamalar, sahadaki gerçeği ne kadar örtüyor ya da ne kadar aydınlatıyor, işte asıl bakılması gereken nokta burasıdır.
Süre Uzatımı Dosyası: MAPEG Ne Karar Verecek?
Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü (MAPEG) tarafından 28 Nisan 2026 tarihinde paylaşılan o meşhur listedeki detaylar, aslında yeni bir maden sahasının kapılarının açılmadığını söylüyor. DMM’nin savunduğu argüman net: Ortada yeni bir tahsis yok, halihazırda işleyen bir madenin ‘süre uzatımı’ talebi var. Fakat bu teknik terim, bölge halkı ve çevreciler için pek de rahatlatıcı değil. Bir işletmenin süresinin uzatılması demek, o toprağın daha yıllarca kazılması, kimyasalların doğaya karışma riskinin devam etmesi ve ekolojik dengenin üzerindeki baskının kalıcılaşması anlamına geliyor. Şu an için verilmiş nihai bir karar yok; hukuki süreç MAPEG koridorlarında sessizce ilerliyor.
Vatandaşı Bekleyen Belirsizlik ve Bilgi Kirliliği
Peki, halk neden hemen ‘yeni ruhsat’ alarmına geçiyor? Çünkü geçmişte yaşanan İliç, Akbelen ve Kazdağları örnekleri, şeffaflığın olmadığı yerde korkunun hüküm sürdüğünü kanıtladı. Kamuoyuna yansıyan her liste, her ilan, bir ‘yıkım’ habercisi olarak algılanıyor. DMM’nin açıklaması her ne kadar ‘dezenformasyonu engelleme’ amacı taşısa da, sürecin sadece hukuki terimlerle anlatılması vatandaşın kaygısını gidermeye yetmiyor. MAPEG’in masasındaki o talep reddedilecek mi, yoksa ‘kamu yararı’ adı altında her zamanki gibi onaylanacak mı? Cevap bekleyen asıl soru budur.
Ruhsatın Rengi Değişse de Risk Aynı Kalıyor
Yeni bir ruhsat verilmemesi, doğanın korunacağı garantisini vermiyor. Mevcut ruhsatların süresiz bir şekilde ya da uzun vadeli periyotlarla uzatılması, aslında o bölgenin kaderinin mühürlenmesi demektir. Analiz edilmesi gereken asıl gerçek; madencilik faaliyetlerinin kontrolsüz büyümesi ve bu büyümenin kağıt üzerindeki kılıflarıdır. Hukuki sürecin devam ediyor olması, kamuoyunun bu konudaki denetim görevini bırakmaması gerektiğinin en büyük kanıtıdır. Unutulmamalıdır ki; bazen ‘süre uzatımı’, yeni bir yıkımdan çok daha köklü ve geri dönülemez zararlar doğurabilir.
