Nuran Kocadağ
Güvenliğin İllüzyonu: Kapı Eşiğindeki Tehlike
Şehir hayatının en karanlık yüzü, bazen en güvenli hissettiğimiz kapı eşiğinde karşımıza çıkar. İstanbul Kağıthane’de 19 Nisan gecesi yaşananlar, sadece bir asayiş olayı değil, toplumsal bir çürümenin ve bitmek bilmeyen ‘tehlike’ illüzyonunun somut bir kanıtıdır. Genç bir kadının, İrem Nur B.’nin evine girmek üzereyken maruz kaldığı fiziksel taciz, sadece bir bireye değil, tüm mahalle dokusuna yapılmış bir saldırı niteliği taşıyor. Olayın vahameti, saldırganın bir kadını evinin kapısına kadar takip etme cüretini kendinde bulmasıyla başlıyor. Bu tür vakalar genellikle ‘münferit’ olarak geçiştirilse de, aslında toplumsal denetim mekanizmalarının nerede açık verdiğini sorgulamanın vaktidir.
Toplumsal Refleks: Perde Arkasındaki Gerçeklik
İrem Nur B.’nin çığlıkları, o gece sadece bir yardım çağrısı değil, bir semtin uyanışına dönüştü. Sinir krizi geçiren genç kadının sesini duyan komşuların tepkisi, modern şehir insanının bencilliğine aykırı, içgüdüsel bir koruma kalkanı oluşturdu. Bir komşunun yarı çıplak halde dışarı fırlayıp tacizciyi kovalaması, adaletin bazen sokaklarda nasıl anlık şekillendiğini gösteren çarpıcı bir detay. Ancak asıl mesele, bu cesur insanların müdahalesiyle sınırlı kalmamalı. O gece yaşananlar, sokakların karanlık köşelerinde pusuya yatmış zihniyetin ne kadar yakınımızda olduğunun kanıtı. Mağdurun yaşadığı travma, failin yakalanmasıyla bitmeyecek; bu korku, o kapıdan her girişinde ona bir gölge gibi eşlik edecek.
12 Saatlik Takip ve Fırındaki Şok
Polis ekiplerinin titiz çalışması, modern güvenlik teknolojilerinin ve kararlı takibin ne kadar hayati olduğunu bir kez daha kanıtladı. 12 saat boyunca onlarca kameranın adım adım incelenmesi, şüphelinin izini Yahya Kemal Mahallesi’ne kadar sürdü. Karşımıza çıkan manzara ise tam bir ironi: Şüpheli Emre B., bir fırında ekmek yaparken, yani toplumun en temel gıdasını hazırlarken yakalandı. Elleri hamurdayken kelepçelenen bir tacizci portresi, ‘aramızdaki kurtlar’ gerçeğini en çıplak haliyle ortaya koyuyor. Şüphelinin henüz 19 yaşında olması ve daha da vahimi, daha önceden ‘çocuğun cinsel istismarı’ suçundan kaydının bulunması, üzerinde durulması gereken en büyük yaradır.
Sadece ‘Selam Verdim’ Savunması: Arsızlığın Sınırı
Gözaltına alınan zanlının ifadesindeki ‘Selam verdim, başka bir şey yapmadım’ savunması, suçun nasıl normalize edilmeye çalışıldığının açık bir örneği. Bu pişkinlik, aslında suçluların cezasızlık algısından veya manipülasyon yeteneklerinden beslendiğini gösteriyor. 19 yaşındaki bir gencin, geçmişteki ağır siciline rağmen toplumsal hayatın tam göbeğinde, mahalle fırınında çalışabiliyor olması, istihdam ve denetim süreçlerindeki boşluğu işaret ediyor. Mahkemece tutuklanarak cezaevine gönderilmesi adaletin bir nebze olsun tecellisidir; ancak bu tür şahısların rehabilite edilmeden veya sıkı denetim altında tutulmadan toplum içine nasıl karıştığı tartışılması gereken asıl konudur. Sokaklarımızı temizlemek, sadece bir asayiş görevi değil, bir zihniyet dönüşümüdür.
