Zeynep Karasu
İstanbul’un kalabalık semtlerinden Bağcılar’da, bir akşam vakti metro istasyonu çıkışında yaşananlar, toplumun vicdanını derinden yaralayan bir hikâyeye dönüştü. Oğuzhan ve Taha Çöpür kardeşler, sadece yardıma muhtaç bir çocuğu korumak istemişlerdi; ancak bu insani refleks, onları hiç beklemedikleri karanlık bir girdabın içine sürükledi. 12 Şubat akşamı Yıldıztepe Mahallesi’nde, 18 yaşından küçük bir grubun başka bir çocuğu araya alıp darp ettiğini gören Çöpür kardeşler, sessiz kalmayı reddetti.
İyilik Niyetiyle Başlayan Korkunç Gece
“Karışmayın, bu bizim meselemiz” uyarılarına rağmen, bir şiddet sarmalını durdurmaya çalışan 27 yaşındaki Oğuzhan Çöpür, kalabalık grubun hedefi haline geldi. Tartışmanın kısa sürede kavgaya dönüşmesiyle birlikte, insanlık dışı bir vahşet sergilendi. Bir saldırganın elindeki bıçak, Oğuzhan’ın vücuduna tam 6 kez saplandı. Kardeşini korumaya çalışan Taha ise taşlı saldırı altında, ağabeyinin can çekişine tanıklık ederek onu hayatta tutmaya çalıştı.
Olayın ardından hastaneye kaldırılan ve ağır bir ameliyat süreci geçiren Oğuzhan’ın tedavisi şu an evde devam ediyor. Ancak ailenin yaşadığı acı, sadece fiziksel yaralarla sınırlı kalmadı. Uzmanlar, bu tür olayların toplumsal dokuda derin güven kırılmalarına yol açtığını belirtiyor. Birine yardım etmenin bedelinin canıyla ödenme riski taşıması, toplumu “sessiz seyirci” kalmaya iten en büyük tehlike olarak görülüyor. Eğer Taha o gece kardeşinin yanında olmasaydı, bugün çok daha acı bir tabloyla karşı karşıya kalabilirdik.
Adalet Arayışı ve Şoke Eden Tehditler
Olaydan sonra yakalanan şüphelilerin bir kısmının adli kontrolle serbest bırakılması, ailenin acısını katlarken asıl şok edici gelişme kapılarına dayandı. Henüz reşit bile olmayan çocukların, ailenin ev adresine kadar ulaşıp “şikâyetçi olmayacaksınız” diyerek tehdit mesajları göndermesi, olayın arkasında daha organize bir yapının olup olmadığı sorusunu akıllara getirdi. Adres bilgilerinin bu kadar kolay ifşa edilmesi, ailede ikinci bir travma yarattı.
Acılı baba Fevzi Çöpür’ün titreyen sesi, aslında tüm ebeveynlerin ortak korkusunu yansıtıyor. Baba Çöpür, “Çocuklarım kocaman delikanlı ama 10 dakika geç kalsalar korkudan ölüyorum” diyerek yaşadığı psikolojik yıkımı dile getiriyor. Bir çocuğun tek başına ev adresini bulup sistematik baskı kuramayacağını vurgulayan baba, adaletin sadece saldırganlara değil, onları bu yola iten karanlık ellere de tecelli etmesini bekliyor.
Bu dramatik vaka, çocuk suçluluğundaki korkutucu artışı ve dijital çağda kişisel verilerin ne kadar kolay ulaşılabildiğini bir kez daha gözler önüne seriyor. Toplumsal dayanışma, şiddetin gölgesinde kalırken, Çöpür ailesi şimdi hem sağlıklarına kavuşmayı hem de can güvenliklerinin devlet eliyle tam olarak sağlandığı bir adalet sistemine sığınmayı bekliyor. Polisin titiz çalışmasıyla tehdit edenlerin de tutuklanması yüreklere bir nebze su serpse de, açılan yaraların kapanması uzun bir zaman alacak gibi görünüyor.
