Recep Alçın
Medeniyetin Göbeğinde Kaybolan Yedi Yıl
Bursa’nın kalabalık sokaklarının, komşuluk ilişkilerinin ve devletin denetim mekanizmalarının uzağında değil, tam da içinde bir çocuk yedi koca yılını kaybetti. Umut K. tarafından kaçırılan ve bir harabeye hapsedilen Nazar S.’nin hikayesi, sadece bir asayiş vakası değil; hepimizin ‘güvenli’ dediği o dünyanın ne kadar kırılgan olduğunun kanıtıdır. Sekiz yaşındaki bir çocuğun, hayatının neredeyse tamamını güneş ışığından ve şefkatten uzak bir beton yığınının içinde geçirmesi, modern dünyanın en büyük utançlarından biridir.
Nazar, özgürlüğüne kavuştuktan sonra sadece annesi Rebecca S. ile değil, varlığından bile haberdar olmadığı altı yaşındaki kız kardeşi Emilia Zafira ile de buluştu. Bu kavuşma, yedi yıllık bir karanlığın ardından gelen ilk gerçek ışık hüzmesiydi. Ancak bu tabloya bakarken sadece duygulanmak yetmez; sorgulamak gerekir. Bir baba, nasıl olur da kendi evladını yedi yıl boyunca bir harabeye mahkum edebilir ve dünya buna nasıl sessiz kalır?
Hiç Tanınmayan Bir Kardeşin Sıcaklığı
Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü’nde gerçekleşen o anlar, aslında bir mucizenin fiziksel formuydu. Nazar, kendisinden iki yaş küçük olan kardeşi Emilia’ya sarılırken, aslında çalınan çocukluğuna, koparılan aile bağlarına sarılıyordu. Fotoğraflara yansıyan o sıkı sarılma, kan bağının mekan ve zamandan ne kadar bağımsız olduğunu gösterse de, aradaki o yedi yıllık boşluğu doldurmaya yetmiyor. Rebecca S.’nin 2019 yılında Almanya’ya döndüğünde hamile olduğu ve Emilia’nın bu süreçte babasız ve ablasız büyüdüğü gerçeği, bir ailenin nasıl paramparça edildiğinin en net göstergesidir.
Nazar için dünya artık o harabe evin duvarlarından ibaret değil. Ancak zihninde taşıdığı o yedi yılın izleri, DNA testleriyle ya da resmi belgelerle hemen silinmeyecek. Çocukların birbirine bu kadar geç ulaşması, aslında adaletin ne kadar yavaş işlediğinin ve toplumsal duyarlılığın ne kadar köreldiğinin bir yansımasıdır. Bir çocuğun çığlığını duymak için yedi yıl beklemek zorunda mıydık?
Yeniden Başlamanın Ağırlığı ve Gelecek
Şimdi Rebecca S., yanında iki çocuğuyla birlikte yeni bir hayata başlamaya hazırlanıyor. Alman vatandaşı olan annenin, yıllarca süren hukuk mücadelesi ve nihayetinde DNA testiyle kanıtlanan anneliği, bir kadının pes etmeme iradesini temsil ediyor. Ancak bu zafer, kaybedilen yılları geri getirmiyor. Nazar ve Emilia’nın el ele verdiği o fotoğraf karesi, bir yandan umudu yeşertirken diğer yandan vicdanları sızlatıyor.
Bu hikaye, bize çocuk koruma sistemlerinin, yerel yönetimlerin ve hatta en yakın komşuların bile daha uyanık olması gerektiğini haykırıyor. Bir çocuk bir harabede yedi yıl boyunca gizlenemez; eğer gizlenebiliyorsa, orada kolektif bir körlük var demektir. Nazar’ın hikayesi mutlu sonla bitmiş gibi görünse de, asıl süreç şimdi başlıyor: Toplumun ve ailesinin, o küçük kızın ruhundaki harabeleri nasıl temizleyeceği, bu sistemin asıl sınavı olacak.
