Recep Alçın
Orta Doğu, tarihin en gerilimli ve belirsiz dönemlerinden birine tanıklık ediyor. Washington ve Tahran arasındaki diplomatik mekik diplomasisi Cenevre koridorlarında sürerken, sahadaki askeri hareketlilik “barış için savaş hazırlığı” paradoksunu akıllara getiriyor. ABD Savunma Bakanlığı, 2003 yılındaki Irak işgalinden bu yana bölgeye aktardığı en büyük hava gücünü mobilize etmiş durumda. Bu devasa yığınak, sadece bir gövde gösterisi değil, aynı zamanda olası bir bölgesel yangının kıvılcımı niteliğini taşıyor. Meslek hayatım boyunca pek çok kriz gördüm ancak bu denli yüksek yoğunluklu bir sevkiyat, genellikle geri dönüşü olmayan bir yolun eşiğinde yapılırdı.
Stratejik Kuşatma: 2003’ten Bu Yana En Büyük Tahkimat
Sevkiyatın detayları incelendiğinde, ABD’nin yalnızca bir “nokta operasyonu” değil, haftalarca sürebilecek topyekûn bir hava harekatına hazırlandığı açıkça görülüyor. Toplam 193 hava ikmal uçuşuyla bölgeye taşınan mühimmat ve personel, lojistik bir hazırlığın ötesinde, stratejik bir kuşatmayı işaret ediyor. F-15 ve F-16 gibi emektar jetlerin yanı sıra, radara yakalanmayan F-22 ve F-35 “hayalet” uçaklarının Ürdün’deki Muwaffaq Salti Hava Üssü ile Suudi Arabistan’daki stratejik noktalara konuşlandırılması, Tahran’ın hava savunma sistemlerini ilk dalgada etkisiz hale getirme niyetini ortaya koyuyor. Özellikle 46 tanker uçağının Avrupa’daki üslerden bölgeye kaydırılması, operasyonun menzilini ve sürekliliğini garanti altına alan kritik bir hamle olarak değerlendirilmeli.
Diplomasi Masası ve Sahadaki Gerçekler Arasında Trump
Beyaz Saray’da henüz resmi bir “operasyon emri” imzalanmamış olsa da askeri mekanizma kusursuz bir saat gibi işliyor. Başkan Trump’ın diplomatik kanalları hala bir seçenek olarak masada tutması, bir yandan İran üzerinde baskı kurarken diğer yandan uluslararası kamuoyuna “tüm yolları denedik” mesajı verme çabası olarak okunabilir. Ancak 1991 Körfez Savaşı’ndan farklı olarak bu kez Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri’nin hava sahalarını olası bir saldırıya kapatmış olması, operasyonun tüm yükünü Ürdün ve Diego Garcia gibi noktalara yıkıyor. Uzmanlar, bu durumun operasyonel maliyeti artırsa da ABD’nin vuruş kabiliyetini engellemeyeceği görüşünde birleşiyor. Olası bir müdahale, yalnızca İran’ın nükleer kapasitesini hedef almakla kalmayacak; küresel enerji koridorlarını, petrol fiyatlarını ve hali hazırda hassas olan bölgesel dengeleri kökten sarsacak bir domino etkisini başlatacaktır.
