Abdurahman Yazıcı
Emekçinin Geçim Mücadelesi Meydanlara Taştı
1 Mayıs 2026 Cuma günü, Türkiye genelinde olduğu gibi Ömer Halisdemir Meydanı’nda da büyük bir hareketlilik yaşandı. Birleşik Kamu-İş Sendikası’nın düzenlediği etkinlikte, sadece bir kutlama değil, aynı zamanda derin bir ekonomik sitem ve gelecek kaygısı hakimdi. Siyasi temsilcilerin, sivil toplum kuruluşlarının ve en önemlisi, evine ekmek götürme telaşındaki binlerce vatandaşın katıldığı bu buluşma, toplumun tüm kesimlerinin ortak sancısını bir kez daha gözler önüne serdi. Artan yaşam maliyetleri karşısında ezilen ailelerin, çocuklarının geleceğinden endişe eden ebeveynlerin sesi, meydanda yankılanan sloganlarla birleşti.
Gerçek Enflasyon ve Alım Gücü Kaybı
Basın açıklamasını okuyan Timur Özkan, 1 Mayıs’ın anlamını sadece bir tarih değil, sömürüye ve adaletsizliğe karşı bir başkaldırı olarak nitelendirdi. Özellikle kamu çalışanlarının alım gücündeki dramatik düşüşe dikkat çeken Özkan, açıklanan resmi rakamların market raflarındaki ve faturalardaki gerçeklikle örtüşmediğini vurguladı. Bir eğitim şefi olarak gözlemlediğim şu acı gerçek çok net: Bugün bir kamu görevlisi, sadece kendi geçimini değil, çocuklarının eğitim masraflarını bile karşılamakta zorlanıyor. Eğitimli kesimin ‘yoksulluk sınırında’ bir yaşam sürmesi, bir ülkenin geleceğine vurulan en büyük prangadır.
Gelecek Kaygısı: Emeklilik Hayal mi Oluyor?
Meydanda en çok konuşulan konulardan biri de emeklilerin içler acısı durumu oldu. Özkan’ın ifadesiyle ‘onurlu bir emekliliğin artık hayal haline gelmesi’, sadece yaşlılarımızı değil, çalışma hayatına yeni atılan gençleri de karamsarlığa sürüklüyor. Yıllarca bu ülkeye hizmet etmiş, dirsek çürütmüş insanların hayatlarının sonbaharında huzur yerine geçim derdine düşmesi, toplumsal vicdanı yaralayan en büyük yaradır. Ailelerin geleceğe dair kurduğu tüm planlar, bu ekonomik belirsizlik sarmalında tek tek yok oluyor. Kamu emekçileri, sadece bugünlerini kurtarmak için değil, yaşlandıklarında çocuklarına yük olmamak için de adalet istiyor.
Mobbing ve Adaletsiz Vergi Sistemi
Ekonomik sıkıntıların yanı sıra iş yerlerindeki çalışma barışının bozulması da gündemin üst sıralarındaydı. Kamu çalışanlarının maruz kaldığı mobbing, keyfi uygulamalar ve ağır çalışma koşulları, verimliliği düşürmekle kalmıyor, insanların ruh sağlığını da tehdit ediyor. Üstelik, binbir zorlukla alınan maaş artışlarının yüksek vergi dilimleriyle daha cebe girmeden erimesi, adaletsizliğin bir başka boyutu olarak karşımıza çıkıyor. Özkan, tüm ödemelerin emekliliğe yansıtılması ve grev hakkı gibi temel taleplerin artık ertelenemez bir zorunluluk olduğunu belirtti. Vergi politikalarının dar gelirliyi değil, sermayeyi hedef alması gerektiği fikri meydandaki binlerce kişiden büyük destek gördü.
Dayanışma ve Çözüm Arayışı
Etkinlik, sadece bir şikayet platformu değil, aynı zamanda çözüm için bir birliktelik mesajıydı. İfade özgürlüğü, örgütlenme hakkı ve adalet sistemine duyulan güvenin yeniden tesisi için atılan her adım, toplumsal huzurumuz için hayati önem taşıyor. Özkan’ın ‘Bu düzen sürdürülebilir değildir’ sözü, aslında hepimizin içinden geçen o sessiz çığlığın bir özeti gibiydi. Çocuklarımıza daha yaşanabilir bir dünya bırakmak istiyorsak, sadece ekonomik rakamları değil, insan onurunu ve emeği merkeze alan bir anlayışı benimsemek zorundayız. Ekmek, adalet ve özgürlük talebiyle sona eren etkinlik, önümüzdeki günlerin çok daha kararlı bir hak arama mücadelesine sahne olacağının işaretlerini verdi.
