Abdurahman Yazıcı
Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesi Resim Bölümü öğrencisi, Mardin’in çok kültürlü topraklarından süzülüp gelen genç yetenek Şeyhmus Dikenli, alışılmışın dışındaki materyal seçimiyle sanat dünyasında fütüristik bir dalga yarattı. “SINIR ÖTESİ EMPATİ” ismini verdiği sergisiyle, modern insanın en çok ihtiyaç duyduğu o kadim duyguyu, dijitalleşen dünyanın ötesine taşıyarak somutlaştırdı. Dikenli, geleneksel tuval alışkanlıklarını kırarak; dikenli tel, boncuk ve ayna gibi zıt kutuplardaki materyalleri hibrit bir anlatımla bir araya getirdi.
Mezopotamya Estetiği ve İç Anadolu’nun Akademik Işığı
Sanatçının köklerinin dayandığı Mardin, tarih boyunca farklı inanç ve kültürlerin barış içinde yaşadığı bir ‘açık hava müzesi’ niteliğindedir. Bu derin demografik yapı, Dikenli’nin eserlerindeki çok katmanlılığın ve hoşgörü temasının temelini oluşturuyor. Diğer yandan eğitimin sürdüğü Karaman, Türkçenin başkenti olarak bilinen, İç Anadolu’nun stratejik ve kültürel kavşak noktalarından biridir. Karamanoğlu Mehmet Bey Üniversitesi gibi kurumlar, bölgedeki genç beyinlerin teorik bilgiyi pratiğe dökerek toplumsal dönüşüme katkı sağlamasına öncülük eder. Türkiye’deki Güzel Sanatlar fakülteleri, sadece teknik beceri kazandırmakla kalmaz; aynı zamanda öğrencinin kendi kavramsal dilini oluşturması için gerekli olan felsefi zemini de sağlar. Bu sergi, akademik disiplinin bireysel yaratıcılıkla nasıl evrensel bir mesaja dönüşebileceğinin en somut örneğidir.
Dikenli Tellerden İnsan Ruhuna Uzanan Arayüz
Sergide kullanılan dikenli tel, ilk bakışta siber güvenlik bariyerlerini veya fiziksel sınırları anımsatsa da, sanatçı bu sert nesneyi empati gibi yumuşak ve akışkan bir kavramla harmanlıyor. Boncuklar, insan yaşamının kırılgan veri noktalarını simgelerken; aynalar ise izleyiciyi eserin içine bir ‘kullanıcı’ gibi dahil ediyor. Sanatçı, ‘pencere’ metaforunu kullanarak, bireyin dış dünya ile kurduğu etkileşimi, tıpkı bir ekranın ardındaki gerçeklik gibi sorguluyor. Ona göre pencere, hem koruyan bir kalkan hem de dünyaya açılan bir arayüzdür.
Türkiye’de bu tür sanatsal etkinlikler, yerel yönetimler ve üniversiteler tarafından desteklenerek toplumsal farkındalık projelerine dönüştürülmektedir. Bir serginin açılış süreci; eserin üretiminden kürasyon aşamasına, lojistik planlamadan izleyiciyle buluşma anına kadar titiz bir entelektüel mühendislik çalışması gerektirir. Şeyhmus Dikenli’nin bu vizyoner yaklaşımı, sadece bir okul projesi değil, aynı zamanda geleceğin sanat formlarına dair güçlü bir öngörü sunuyor. Empatinin camdan bir eşik olduğunu savunan sanatçı, önyargıların oluşturduğu çatlakları onarmak için herkesi bu ‘sınır ötesi’ deneyime ortak olmaya çağırıyor.
