Abdullah Sirkeci
Bir kenti ayakta tutan yegâne unsur, sadece taş binalar veya asfalt yollar değildir; o kentin sakinlerinin kurduğu güçlü aidiyet bağı ve kolektif hafızadır. Bugün Karaman özelinde karşımıza çıkan manzara, bir imkân yetersizliğinden ziyade, derin bir sahiplenme ve özgüven krizine işaret ediyor. Otuz yıllık meslek hayatım boyunca pek çok Anadolu şehrinin gelişimine tanıklık etmiş bir gazeteci olarak söyleyebilirim ki; bir şehri fiziksel olarak yıkmak için iş makinelerine ihtiyaç yoktur; onu içten içe kemiren, ‘burada bir şey yok’ diyen o küçümseyici dil, en büyük yıkımı zaten gerçekleştirmektedir.
Bir Şehrin Geleceği: Kolektif Aidiyet ve Eleştiri Sınırı
Karaman’a dışarıdan gelen birine kurulan ilk cümlenin ‘Burası küçük yer’ ya da ‘Burada bir şey olmaz’ şeklinde olması, basit bir tespitten öte, sosyolojik bir travmanın dışavurumudur. Uzmanlar, bu durumu ‘yerel yabancılaşma’ olarak tanımlıyor. Bir şehirde yaşayanların, o şehrin sunduğu kültürel ve sosyal nimetleri görmezden gelip sürekli bir şikâyet sarmalına girmesi, kentin gelişimini sekteye uğratan en büyük engeldir. Karaman, tarihin tozlu sayfalarında Karamanoğlu Beyliği gibi devasa bir mirasın taşıyıcısıyken, bugün bu derin hafızanın modern sanat ve kültürle buluşması noktasında bir dirençle karşılaşıyoruz. Eleştirmek en kolay sığınaktır; ancak bu eleştiriyi bir katkıya, bir katılıma dönüştürmek asıl entelektüel sorumluluktur.
Metropollerde yaşayan insanların, sıradan bir sergi veya söyleşi için saatlerce trafik çilesi çekmeyi göze aldığı bir dünyada; Karaman’da kapısının önündeki etkinliğe ‘Ne gerek var?’ diyerek sırtını dönen kitle, kentin kültürel kuraklığından şikâyet etme hakkını da yitirmektedir. Şehir, ona katılanlarla büyür; seyirci kalanlarla değil. Eğer dilinizi ve desteğinizi şehrinizden çekerseniz, o şehri aslında terk etmişsiniz demektir. Karaman’ın devasa projelere değil, bu zihinsel dönüşüme, yerel üretimi baş tacı edecek bir ‘sahiplenme cesaretine’ ihtiyacı vardır.
Şubat Ayında Karaman: Sanatla Kurulan Yeni Köprüler
Bu zihinsel dönüşümün en somut sınavı, şehrin sunduğu kültür rotalarında verilecek. Karaman bu ay, derinliği olan ve nitelikli etkinliklere ev sahipliği yapıyor. KMÜ Dr. Öğretim Üyesi Uğur Karabulut’un ‘Ömür İplikleri’ temalı kişisel resim sergisi, 17-27 Şubat tarihleri arasında tarihi Çeşmeli Kilise’de sanatseverleri bekliyor. Bu sergi, sadece bakmak için değil, hayatın ve sanatın dokusuna temas etmek için kaçırılmayacak bir fırsat sunuyor.
Öte yandan, kültürel mirasımızın en zarif örneklerinden biri olan Karagöz geleneksel tiyatro gösterisi, Kültür Bakanlığı Sanatçısı Tevfik Dinç’in performansı ile hayat buluyor. 21 Şubat Cumartesi günü Piri Reis Kültür Merkezi’nde sahnelenecek olan bu canlı performans, sadece çocuklara değil, geleneksel Türk tiyatrosunun inceliklerini merak eden her yaştan izleyiciye hitap ediyor. Aynı günün akşamında saat 20.00’de 100. Yıl Şehir Parkı’nda gerçekleştirilecek ‘Âlâ Sohbetler’ ise, Tevfik Dinç ile geleneksel tiyatronun köklerine inen entelektüel bir yolculuk vaat ediyor. Katılımın bir tercih değil, kültürel bir tavır olduğu unutulmamalıdır. Karaman, kendisine uzatılan bu sanat elini tutmayı hak ediyor.
