Mustafa Yıldız
Karaman’ın Bereketli Toprakları Feda mı Ediliyor?
Anadolu’nun kalbinde, Karaman’ın verimli topraklarında bugünlerde derin bir sessizlik ve beraberinde büyüyen bir endişe hakim. Bölge halkının yıllardır umutla beklediği su yatırımları, beklenen müjdenin aksine bir varoluş mücadelesine dönüşmek üzere. Mut Barajı projesi kapsamında yürütülen çalışmaların Karaman sınırları içerisindeki köyleri ve tarım arazilerini doğrudan hedef alması, “Bu projenin asıl kazananı kim?” sorusunu akıllara getiriyor. Sadece bir baraj inşaatı değil, binlerce yıllık tarım mirasının sular altında kalma riskiyle karşı karşıyayız.
Neden Karaman Ödüyor, Mut Kazanıyor?
Projenin detaylarına baktığımızda şaşırtıcı bir tabloyla karşılaşıyoruz. Yaklaşık 105 milyon metreküp su depolama kapasitesine sahip olan ve 215 bin dekardan fazla alanı sulayacağı vaat edilen bu devasa yapı, Karaman’ın coğrafyasını kullanırken asıl faydayı komşu bölgeye aktarıyor. Karaman Ziraat Odası Başkanı Mehmet Bayram’ın da altını çizdiği gibi, bedeli Karamanlı çiftçi öderken meyvesini başkasının toplaması adalet duygusunu derinden sarsıyor. Zeytinlikler, bağlar ve meyve bahçeleri kamulaştırma adı altında birer birer elden çıkarılmak istenirken, üreticinin “Kendi toprağımda neden susuz kalıyorum?” feryadı henüz karşılık bulmuş değil.
Sürecin Gizemli Hızlanması: 2027’den 2026’ya Ne Değişti?
Bu dosyanın en dikkat çekici noktalarından biri de zamanlama. Nisan 2025’te imzalanan sözleşmenin ardından, normal şartlarda 2027 yılının ortasında bitirilmesi planlanan proje çizimlerinin aniden 2026 sonuna çekilmesi ne anlama geliyor? Mühendislik ve planlama süreçlerinde bu denli büyük bir hızlanma, genellikle bir yerlerden gelen baskının veya “oldu bittiye getirme” çabasının işaretidir. Bölge halkı henüz neyle karşılaşacağını tam olarak kavrayamadan, iş makinelerinin köylere girmesi planlanıyor. Bu aceleci tavır, tarım arazilerinin ve yerel halkın haklarının yeterince gözetilip gözetilmediği konusunda ciddi şüpheler uyandırıyor.
Göksu’nun Suyu Karamanlıya Neden Yasak?
Göksu Nehri’nin kolları Karaman topraklarından geçmesine rağmen, bölge çiftçisinin bu kaynaktan mahrum bırakılması kronik bir sorun haline gelmiş durumda. Karaman’ın su ihtiyacını çözecek alternatifler masada dururken, enerjinin ve suyun tek bir bölgeye kanalize edilmesi, tarımsal dengeleri bozabilir. Eğer bir proje, uygulandığı bölgenin insanını göçe zorluyor ve geçim kaynağını elinden alıyorsa, orada “kamu yararı” kavramını yeniden tartışmak gerekir. Karaman’ın üretken elleri toprağını terk ederse, bu sadece yerel bir kayıp değil, Türkiye’nin gıda güvenliği için de stratejik bir darbe olacaktır. Mut Barajı’nın yeniden ele alınması ve Karamanlı üreticiyi mağdur etmeyecek, adil bir su paylaşım modeline geçilmesi artık bir tercih değil, zorunluluktur.
