Zeynep Karasu
Mağduriyetin Derin Kökleri: Bir Kadın Hikayesi
Bursa’dan yükselen yürek burkan bir ses, Tuğçe Yıldız’ın yaşadıkları, aslında toplumumuzda derinleşen bir yaranın, kadınlara yönelik şiddetin ve adalet sistemindeki aksaklıkların acı bir yansıması. Henüz 21 yaşında gencecik bir kadın, boşanma aşamasındaki eşi Ahmet Yıldız tarafından göğsünden, karnından ve bileğinden defalarca kurşunlanarak ağır yaralandı. İki ay süren zorlu bir yaşam mücadelesinin ardından hastaneden taburcu olan Tuğçe, bedensel yaralarının ötesinde, ruhunda açılan derin izlerle ve adalet arayışıyla yeniden hayata tutunmaya çalışıyor. Bu olay, sadece münferit bir şiddet vakası değil, yıllardır süregelen bir istismar ve mağduriyet zincirinin trajik bir halkasıdır.
Tuğçe’nin anlattıkları, olayın vahametini bir kat daha artırıyor: Daha 14 yaşındayken, teyzesinin oğlu Ahmet Yıldız’ın istismarına maruz kalarak evlenmek zorunda bırakılmış. Bir çocuk annesi genç kadın, çocukluğunu çalan bu zorunlu evliliğin gölgesinde büyürken, istismarcının cezasız kalmasına isyan ediyor. Ahmet Yıldız, bu korkunç suç için 18 yıl 6 ay hapis cezası almasına rağmen, maalesef cezaevine girmedi. Yargının bu konudaki tutumu, şiddet mağduru kadınların güvenini sarsmakla kalmıyor, benzer suçları işlemeye meyilli kişilere de cesaret verebiliyor. Tuğçe’nin ‘Bu duanın karşılığını neredeyse canımla ödüyordum’ sözleri, adalet beklerken nasıl bir ölüm kalım mücadelesi verdiğini gözler önüne seriyor. Bu durum, adaletin sadece kâğıt üzerinde kalmaması, gerçek hayatta uygulanarak mağdurlara hak ettikleri güvenceyi sağlaması gerektiğini haykırıyor.
Hukukun Gölgesinde Kalış: Yargının Sorumluluğu
Kadınların yaşam haklarını ellerinden alan veya sakat bırakan bu tür şiddet eylemlerinin arkasında yatan en büyük nedenlerden biri, ne yazık ki cezasızlık algısıdır. Türkiye’de her gün onlarca kadın şiddete maruz kalırken, kadın cinayetleri haberleri artık rutinleşmiş bir acıya dönüşmüş durumda. Tuğçe’nin hikayesinde de gördüğümüz gibi, yasal süreçlerin yetersizliği veya uygulanmasındaki aksaklıklar, şiddetin önlenmesi ve faillerin caydırılması konusunda ciddi boşluklar yaratıyor. 18 yıla yakın hapis cezası alan bir failin serbest kalması, adalete olan inancı derinden sarsar ve mağdurları daha savunmasız bırakır. Hukuk sistemimiz, kadınları koruma mekanizmalarını güçlendirmeli, zorunlu evlilik ve çocuk istismarı gibi suçlarda sıfır tolerans ilkesini benimsemelidir. Yargı kararlarının toplumda caydırıcı bir etki yaratması, gelecekteki şiddet olaylarının önüne geçebilmek adına hayati bir önem taşımaktadır.
Toplumsal Yaranın İyileşmesi İçin: Mücadele Çağrısı
Tuğçe Yıldız’ın yaşadıkları, bizlere bir kez daha gösteriyor ki, kadına yönelik şiddet sadece hukuki bir sorun değil, aynı zamanda derin toplumsal ve kültürel kökleri olan bir yaramızdır. Erken yaşta zorla evlendirmelerin önüne geçilmesi, çocuk istismarının en ağır şekilde cezalandırılması ve şiddet mağdurlarına yönelik destek mekanizmalarının güçlendirilmesi elzemdir. Toplum olarak bu tür olaylara karşı sessiz kalmamalı, her bir bireyin yaşam hakkı ve güvenliği için sesimizi yükseltmeliyiz. Aktivist ruhumuzla her platformda dile getirdiğimiz gibi, doğanın her bir parçası gibi insan hayatı da kutsaldır ve korunmalıdır. Tuğçe’nin çığlığı, sadece onun değil, şiddetin gölgesinde yaşayan tüm kadınların ve çocukların umut çığlığıdır. Adaletin tecelli etmesi, toplumsal vicdanın harekete geçmesi ve kadınların özgürce nefes alabildiği bir dünya inşa etmek için, hep birlikte mücadele etmeye devam etmeliyiz. Zira bir yaşam çiçeği daha solmasın diye, bu mücadele kök salmalıdır.
