Abdullah Sirkeci
Doğa, bazen en huzurlu sandığımız anlarda bize kendi dilinde bir şeyler fısıldar. Bu sabah saatlerinde Balıkesir’in Sındırgı ilçesinde meydana gelen 3.5 büyüklüğündeki sarsıntı, belki teknik raporlarda küçük bir rakam olarak kalacak; ancak taşıdığı anlamlar bakımından toplumsal zihnimizde oldukça derin bir yankı uyandırıyor. İnsanoğlu, üzerinde yürüdüğü toprağın her zaman sabit ve değişmez olduğu illüzyonuyla yaşar. Oysa bu tür mikro sarsıntılar, varoluşumuzun ne denli kırılgan bir zemin üzerine inşa edildiğini hatırlatan nahif birer uyarıcıdır.
Doğanın Kırılgan Dengesi ve İnsan Algısı
Yer kabuğunun o devasa ve kadim devinimi, bizlerin üzerine kurulu olduğu hayatların aslında ne kadar pamuk ipliğine bağlı olduğunu bir kez daha kanıtlıyor. Sındırgı özelinde gerçekleşen bu deprem, yerel halk arasında kısa süreli bir tedirginliğe yol açmış olsa da, asıl mesele sarsıntının şiddeti değil, doğanın ‘buradayım’ diyen vakur duruşudur. Sosyolojik açıdan yaklaştığımızda, deprem kuşağında yaşayan toplumların bu tür olaylara karşı geliştirdiği ‘tetikte olma’ hali, kolektif hafızamızın derinliklerindeki eski yaraların birer tezahürüdür. Her sarsıntı, sadece binaları değil, aynı zamanda güven duygumuzu da test eder.
Bilimsel veriler ışığında, bu büyüklükteki depremlerin yıkıcı bir etkisi olması beklenmez; nitekim AFAD ve ilgili kurumlardan gelen bilgiler, bölgede herhangi bir olumsuzluğun yaşanmadığını teyit ediyor. Fakat bu durum, olayın felsefi ciddiyetini eksiltmiyor. Kentleşme pratiklerimizi, doğayla kurduğumuz o hoyrat ilişkiyi ve modern yaşamın güvenlik vaatlerini yeniden teraziye koymamız gerekiyor. Doğa ile inatlaşmak yerine, onun ritmine uyum sağlamayı öğrenmek, sadece teknik bir zorunluluk değil, aynı zamanda bir medeniyet meselesidir.
Güvenlik İllüzyonu ve Toplumsal Dayanıklılık
İnsan, kendi yarattığı betonarme ormanlar içinde sahte bir dokunulmazlık zırhına bürünür. Ancak saniyeler süren o titreme, tüm bu yapay güvenliği yerle bir etmeye kâfidir. Sındırgı’daki deprem, sadece sismolojik bir kayıt değildir; o, bir coğrafyanın kaderini ve bu kaderle barışık yaşamanın bilgeliğini temsil eder. Deprem gerçeğiyle yüzleşmek, sadece kolonları güçlendirmekle sınırlı kalamaz; toplumun bu tür doğa olayları karşısındaki psikolojik direncini ve bilinç düzeyini de tahkim etmemiz şarttır.
Sonuç olarak, Balıkesir’de hissedilen bu küçük sarsıntı, bizlere güvenin taşta ya da betonda değil, doğayı anlama bilincinde aranması gerektiğini öğretiyor. Geçmişin tecrübelerini geleceğin bilgeliğiyle harmanlamak zorundayız. Sındırgı halkına geçmiş olsun dileklerimizi iletirken, bu tür doğa olaylarının bizleri korkuya değil, daha derin bir farkındalığa ve hazırlıklı olma sorumluluğuna sevk etmesini umuyoruz. Unutmayalım ki, doğa asla cezalandırmaz; o sadece kendi kanunlarını icra eder. Önemli olan, bizim bu kanunlar karşısında nerede durduğumuzdur.
