Lale Çetin
Kaza Süsü Verilen Vahşetin Anatomisi
İnsan doğası, bazen en karanlık dürtülerini sıradan bir ‘kaza’ maskesinin ardına gizlemeye çalışır. Ancak adalet, detaylarda saklanan o sessiz çığlıkları eninde sonunda duyar. Tarsus-Adana-Gaziantep (TAG) Otoyolu’nda geçtiğimiz günlerde yaşanan ve ilk bakışta alkollü bir sürücünün neden olduğu trajik bir trafik kazası gibi görünen olay, derinleştikçe kan donduran bir planlı infaz senaryosuna dönüştü. Direksiyon başındaki alkolün dozajı değil, vicdanın yokluğu bu davanın asıl gündemi haline geldi.
Olay gecesi 2.72 promil alkollü olduğu belirlenen Oğulcan Güneyer’in kullandığı minibüs, bir otomobile arkadan çarptığında her şey sıradan bir dikkatsizlik gibi yansıtılmıştı. Araçta ağır yaralı olduğu iddia edilen Muzaffer Yanıkkollu’nun hastaneye ulaştırılması, zanlıların ‘yardımsever’ maskesini takınmasına yetti. Fakat tıp bilimi ve adli incelemeler, bu tiyatronun perdesini kısa sürede kapattı. Hastanede hayatını kaybeden Yanıkkollu’nun bedenindeki izler, bir trafik kazasının fiziksel sınırlarını çoktan aşmıştı.
Otopside Çıkan Gerçek: Darp İzleri
Adli Tıp Kurumu’nun hazırladığı rapor, dosyanın seyrini tamamen değiştirdi. Bir aracın içinde, hava yastıklarıyla veya çarpmanın şiddetiyle oluşamayacak darp izleri, savcılığı harekete geçirdi. En can alıcı nokta ise şuydu: Araçtaki diğer iki arkadaş, Efehan Bolcal ve Berke Aksoy, kaza yaptıklarını iddia etmelerine rağmen burunları bile kanamadan hastaneden ayrılmışlardı. Bir kaza düşünün ki, içindeki bir kişi hayatını kaybederken diğerleri podyuma çıkar gibi araçtan iniyor. Bu mantık dışı durum, kaza yapan minibüsteki kamera kayıt cihazının kablolarının kesilmesiyle birleşince, olayın kasten öldürme olduğu netleşti.
Husumet, İhale ve Soğukkanlı İtiraf
Soruşturmanın derinliklerinde yatan asıl neden ise ‘ekmek kavgası’ kılıfına bürünmüş bir nefret çıktı. Bir kooperatifin taşıma ihalesi nedeniyle taraflar arasında başlayan husumet, alkol masasında alınan bir intikam kararıyla sonuçlanmıştı. Zanlı Güneyer’in itirafları, dehşetin boyutunu gözler önüne serdi: “Muzaffer’i alıp dövelim mi dedim, onlar da kabul etti.” Bu cümle, bir hayatın ne kadar ucuzlatıldığının en çıplak kanıtıydı.
Minibüs hareket halindeyken başlayan yumruklu saldırı, kaza sırasında değil, kaza öncesinde ve sırasında devam etmişti. Yani aslında otoyoldaki o çarpışma, bir cinayetin gürültüsü içinde kaybolup giden küçük bir detaydı. Zanlılardan birinin Gürcistan’a kaçmaya çalışırken İstanbul Havalimanı’nda yakalanması, suçluluk psikolojisinin en somut dışavurumu oldu.
Sistem ve Adalet: Maskelerin Düşüşü
Bugün gelinen noktada üç şahıs da ‘kasten öldürme’ suçundan demir parmaklıklar arkasında. Bu olay bize gösteriyor ki; ne kesilen kamera kabloları ne de otoyolun karanlığı gerçeği sonsuza dek gizleyemez. Toplumsal düzeni sarsan bu tür olaylarda, ‘kaza’ kılıfına sığınanların en büyük yanılgısı, adaletin sadece gördüğüne inandığını sanmalarıdır. Oysa adalet, görülmeyeni arayıp bulan ve o karanlık minibüslerin içindeki çığlıkları tarihe not düşen bir mekanizmadır.
