Barış Kocabaş
İstanbul’da Kalplere Saplanan Acı
Güngören’de yaşanan ve 16 yaşındaki Atlas Çağlayan’ın hayatına mal olan olay, sadece bir adli vaka olmanın ötesinde, toplumumuzdaki derin çatlakları ve ailelerin gelecek kaygılarını bir kez daha gün yüzüne çıkardı. 14 Ocak’ta, iki grup genç arasında ‘yan bakma’ gibi sıradan bir bahane ile başlayan tartışma, ne yazık ki 14 yaşındaki E.Ç.’nin sustalı bıçağıyla Atlas’ın göğsüne ve karnına aldığı darbelerle korkunç bir cinayetle sonuçlandı. Bu genç yaşta bir yaşamın son bulması, bir diğer genç yaşamın ise parmaklıklar ardına gönderilmesi, hepimiz için bir alarm zili çalıyor.
Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın titizlikle yürüttüğü soruşturma tamamlandı ve hazırlanan 9 sayfalık iddianame, olayın tüm detaylarını, tanık ifadeleriyle birlikte gözler önüne serdi. Olay anında Atlas’ın yanında bulunan kardeşi D. Çağlayan’ın ifadesi, basit bir bakışın nasıl bir husumete dönüştüğünü ve gerginliğin nasıl tırmandığını net bir şekilde ortaya koyuyor. E.Ç. ve yanındakilerin sürekli kavgayı tahrik eden tutumu, “Sizi öldürürüm, hepinizi deşerim” gibi tehditler, gençlerin yaşadığı öfke kontrol sorunlarının ve empati eksikliğinin acı bir göstergesi niteliğinde.
Bir Bakışın Bedeli: Şiddetin Doğuşu
Bu trajik olay, genç beyinlerdeki değerler eğitiminin, çatışma çözümleme becerilerinin ve öfke yönetiminin ne denli kritik olduğunu bizlere hatırlatıyor. Bir ‘yan bakış’ın, neden anında kavgaya, hatta cinayete dönüştüğünü sorgulamamız gerekiyor. Gençlerimizin kolayca ulaşabildiği bıçaklar ve diğer kesici aletler, maalesef bu tür basit gerginlikleri geri dönülmez felaketlere dönüştürüyor. Aileler, okullar ve tüm sivil toplum kuruluşları, gençlerimize sadece akademik bilgi değil, aynı zamanda hayat bilgisi, insana saygı ve hoşgörü gibi temel değerleri de aşılamakla yükümlü. Bu, sadece bir gencin ölümü değil, aynı zamanda toplumumuzdaki merhamet ve anlayış duygularının da yara aldığı bir an.
İddianamede yer alan Adli Tıp Kurumu raporu, suça sürüklenen çocuk (SSÇ) E.Ç.’nin fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin yeterince gelişmiş olduğunu belirtiyor. Yani bu, bir anlık gafletten ziyade, bilinçli bir kastın ürünü olarak değerlendiriliyor. Suç tarihinde henüz 14 yaşında olan E.Ç. hakkında istenen 21 yıl 7 aya varan hapis cezası, Türk Ceza Kanunu’nun çocuklara uyguladığı yaş küçüklüğü indirimleriyle belirlenmiş olsa da, işlenen suçun vahametini değiştirmiyor.
Toplumsal Bir Yüzleşme ve Gelecek Kaygısı
Eğer E.Ç.’nin yaşı 18’den büyük olsaydı, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasıyla karşı karşıya kalacaktı. Bu indirimler, gençlerin geleceğine bir şans verme amacı taşısa da, Atlas’ın ailesi için dindirilmez bir acıyı beraberinde getiriyor. Bu olay, her bir ebeveynin içindeki ‘ya benim çocuğum?’ sorusunu derinleştiriyor. Okul çıkışı, arkadaşlarla buluşma gibi en masum anlar bile, maalesef böyle trajik olaylara sahne olabiliyor. Ailelerin, çocuklarını güvenle sokağa gönderme, onlara iyi bir gelecek hazırlama kaygıları, bu tür haberlerle katlanarak artıyor.
Bizler, eğitim ve iş dünyasının geleceğe yön veren bireyleri olarak, bu tür olayları sadece birer asayiş haberi olarak görmek yerine, toplumsal bir yüzleşme ve çözüm arayışı olarak değerlendirmeliyiz. Gençlerimizin şiddete meyletmesinin altında yatan nedenleri, onların karşılaştığı zorlukları, rehberlik eksikliklerini ve maalesef bazı durumlarda hissettikleri yalnızlığı anlamak zorundayız. Bu olay, gençlik politikalarımızı, eğitim müfredatlarımızı ve aile içi iletişimi yeniden gözden geçirmemiz gerektiğinin en acı kanıtlarından biri. Her birimiz, bu kanayan yarayı sarmak ve geleceğin daha umutlu olmasını sağlamak adına sorumluluk taşımalıyız.
