Nuran Kocadağ
Yine Bir Kadın Cinayeti: Songül Aktekin’in Feci Sonu
Mersin’in Toroslar ilçesi, dün öğle saatlerinde bir vahşete sahne oldu. Songül Aktekin, iddiaya göre kocası Selami Aktekin tarafından bilinmeyen bir sebeple çıkan tartışmada bıçaklanarak hayattan koparıldı. Olay yerine hızla ulaşan sağlık ekiplerinin tüm çabalarına rağmen genç kadın kurtarılamadı. Bu cinayet, Türkiye’nin kadına yönelik şiddet haritasına eklenen acı bir vaka olarak kayıtlara geçti. Sıradan bir haber gibi okunsa da, bu trajedi, yıllardır süregelen toplumsal bir yaranın, hukukun ve bireysel sorumluluğun derin sorgulanmasını zorunlu kılıyor. Bir kadın daha, sözde “aşk” ya da “kıskançlık” perdesi arkasına gizlenen erkek şiddetine kurban edildi. Ne zaman duracak bu kanlı döngü?
Failin Sicili ve Adalet Sisteminin Çıkmazı
Şok edici detay ise cinayet zanlısı Selami Aktekin’in tam 9 ayrı suç kaydının bulunması. Bu durum, adalet sistemimizin ne kadar alarm verici bir noktada olduğunu gözler önüne seriyor. Defalarca suça karışmış, tehlikeli olduğu sabitleşmiş bir şahıs nasıl olur da toplum içinde serbestçe dolaşabilir ve bir kadının hayatına kast edebilir? Bu cinayet, sadece Songül Aktekin’in değil, aynı zamanda devletin vatandaşı koruma görevinin de trajik bir ihlalidir. Bu kayıtlar, Aktekin’in şiddete meyilli bir kişilik olduğunu gösterirken, yetkili mercilerin bu risk faktörünü neden göz ardı ettiği veya edemediği sorusu acil yanıt bekliyor. Toplumun güvenliği, sabıkalı suçluların sadece geçici tedbirlerle değil, köklü çözümlerle kontrol altına alınmasıyla mümkün olur.
Kadın Cinayetleri: Sistemsel Bir Çöküşün Aynası
Songül Aktekin’in ölümü münferit bir olay değildir. Türkiye’de kadın cinayetleri, maalesef, kronik bir soruna dönüştü. Her gün onlarca kadın şiddetin farklı biçimlerine maruz kalıyor, birçoğu da tıpkı Songül gibi hayatını kaybediyor. Bu durum, ataerkil zihniyetin, kadını ikincil konumda gören anlayışın, şiddeti “normalleştiren” söylemlerin ve en önemlisi, caydırıcı olmayan cezaların bir yansımasıdır. Toplumda şiddetin kök salmasına izin veren kültürel kodlar, eşlerin birbirine “mal” gibi baktığı hastalıklı ilişkiler, bu trajedileri tetikliyor. Kadınların yaşam hakları, yasaların kağıt üzerinde kalmasıyla değil, kararlı bir devlet politikası ve toplumsal dönüşümle güvence altına alınır.
Hukuki Boşluklar ve Toplumsal Yetersizlikler
Bu tür olayların ardından gelen “aranıyor” haberleri, çoğu zaman sadece bir oyalama taktiği gibi duruyor. Bir cinayet işlendikten sonra zanlının yakalanması elbette önemli, ancak asıl mesele, bu cinayetlerin işlenmeden önlenmesi. Koruma kararlarının uygulanmaması, şikayetlerin ciddiye alınmaması, riskli durumdaki kadınlara yeterli desteğin sağlanmaması gibi sorunlar, kadın cinayetlerinin önündeki en büyük engellerdir. Hukuki mekanizmaların yetersizliği, psikolojik destek ağlarının zayıflığı ve toplumsal farkındalığın eksikliği, her yeni cinayetle daha da belirginleşiyor. Şiddetin en ağır biçimine dönüşen bu ölümler, sadece mağdurun değil, tüm toplumun bir başarısızlığıdır. Bu tür vakalar, yalnızca yargı süreciyle değil, eğitimden sosyal hizmetlere kadar geniş bir yelpazede ele alınmalıdır.
Toplumun Çığlığı ve Acil Çağrı
Artık yeter! Songül Aktekin cinayeti, bir uyarı değil, bardağı taşıran son damla olmalı. Bu vahşet, sadece Mersin’in değil, tüm Türkiye’nin utancıdır. Devlet, sabıkalı katillerin sokaklarda serbestçe dolaşmasına izin vermemeli, koruma mekanizmalarını gerçek anlamda güçlendirmeli, ceza infaz sistemini gözden geçirmelidir. Toplum olarak bizler de sessiz kalmamalı, kadına yönelik şiddetin her biçimine karşı durmalıyız. Medya, olayı sadece haber olarak değil, bir toplumsal sorun olarak ele almalı, farkındalığı artırmalıdır. Adalet, sadece mahkeme salonlarında değil, sokaklarda ve evlerde de tecelli etmelidir. Bu çağrı, Songül Aktekin ve tüm şiddet mağduru kadınlar içindir: Yaşam hakkı kutsaldır ve her kadının canı devlete emanettir.
