Barış Kocabaş
İstanbul’un kalbi Kadıköy’de, öğle saatlerinin rehaveti yerini adeta bir psikolojik savaş alanına bıraktı. Olay, saat 12.00 sularında, modern insanın en büyük varoluşsal sancılarından biri olan ‘park yeri bulma’ gayesiyle fitillendi. İddialara göre bir kadın sürücü, evinin önüne aracını park etmek istediğinde, orada hâlihazırda duran hafif ticari bir araçla karşılaştı. İşte o an, medeniyetin ince çizgisinin ne kadar çabuk kırıldığına dair ibretlik bir sahne başladı.
Kaldırımın Tapusunu Elinde Tutanların Dramı
Kadın sürücü, aracından inerek bölgenin kendisine ait olduğu varsayımıyla, ticari araç sürücüsünden alanı derhal boşaltmasını talep etti. Ancak karşı taraftan gelen ve artık bir sokak klasiği haline gelen ‘İşine git’ cevabı, gerilimi bir üst perdeye taşıdı. ‘Burası benim mahallem, benim evimin önü. Defol çık hadi!’ nidaları yükselirken, Kadıköy sokakları bir anda kamusal alan ile kişisel alan çatışmasının en çiğ örneğine tanıklık etti. Şehir plancıları ve sosyologlara göre bu durum, kentteki mülkiyet algısının ne kadar çarpıklaştığının ve kamusal alanın ‘derebeylik’ mantığıyla sahiplenildiğinin acı bir göstergesi.
Trafik Öfkesi ve Dijital Röntgencilik
Olayın belki de en ‘modern’ tarafı, her iki tarafın da haklılık iddialarının saniyeler içinde cep telefonu kameralarına yansıması oldu. Hafif ticari araç sürücüsü, tartışmanın dozunun hakaret boyutuna ulaşmasıyla birlikte, fiziksel bir kavgaya mahal vermeden olay yerinden uzaklaşmayı tercih etti. Uzmanlar, bu tür öfke patlamalarının altında yatan temel sebebin sadece bir park yeri değil, metropol yaşamının getirdiği kronik sıkışmışlık ve tahammülsüzlük hissi olduğunu vurguluyor. Sokakların anonimliği, ‘benim kapımın önü’ diyenlerin feodal refleksleriyle çarpışınca, ortaya çıkan bu manzara kaçınılmaz hale geliyor.
Sonuç olarak; Kadıköy’ün o kendine has ama dar sokakları, artık sadece araçları değil, devasa egoları ve kontrolsüz öfkeyi de taşıyamaz hale geldi. Bir dahaki sefere ‘burası benim’ diye bağırmadan önce, sokağın teknik ve hukuki olarak kimsenin babasının tapulu malı olmadığını hatırlamak belki de en büyük nezaket örneği olacak. Adab-ı muaşeret ve şehir kültürü, maalesef tek bir direksiyon hareketiyle rafa kaldırılabiliyor.
