Lale Çetin
Buca Sokaklarında Korku Dolu Dakikalar
İzmir’in kalabalık ilçelerinden Buca’da, sıradan bir ilaç alma serüveni 76 yaşındaki bir vatandaş için kısa sürede kabusa dönüştü. Yeni taşındığı mahallenin labirent gibi sokaklarında yönünü kaybeden yaşlı kadın, hafızasının ve yorgunluğunun kurbanı oldu. Parası yoktu, adresi hatırlamıyordu ve etrafındaki yabancı yüzler paniğini daha da artırıyordu. Tam bu noktada devreye giren mekanizma, sadece bir yardımseverlik hikayesi değil, aynı zamanda toplumsal güvenin nerede durduğuna dair derin bir analizi de beraberinde getiriyor. Şehirleşmenin getirdiği yalnızlık ve yaşlı nüfusun yaşadığı bu tür adaptasyon sorunları, aslında arka planda ne kadar büyük bir sosyal desteğe ihtiyaç duyulduğunu bir kez daha gösterdi.
Direksiyon Başındaki Sosyal Sorumluluk: Volkan Gökbaş
İşçievleri Taksi Durağı’na bağlı 46 yaşındaki Volkan Gökbaş, o gün direksiyon sallarken aslında sadece müşteri beklemiyordu. Çevredeki duyarlı bir vatandaşın uyarısıyla durumu fark eden Gökbaş’ın tavrı, modern şehir hayatının bizlere unutturmaya çalıştığı o eski dayanışma refleksinin bir dışavurumu gibiydi. Taksici, aracından inerek yaşlı kadının yanına gitti ve önce o yoğun anksiyete halini dindirdi. Cebinde hiç parası olmadığını çekinerek söyleyen kadına verdiği cevap ise bugünlerde ticaretin sert kuralları arasında pek rastlamadığımız türdendi. Onu aracına davet etti, sakinleştirdi ve bir dedektif titizliğiyle topladığı ipuçlarından yola çıkarak doğru adrese, ailesine ulaştırdı.
Bir Madalyonun İki Yüzü: Mesleki Algı ve Deniz Örer Gerçeği
Gökbaş’ın bu eyleminin arkasındaki motivasyonu incelediğimizde, karşımıza sadece kişisel bir iyilikseverlik çıkmıyor. Gökbaş, iki yıldır bu mesleği yapıyor ve bilinçli bir şekilde ‘taksici imajını’ düzeltmeye çalışıyor. Kendi sosyal medya mecralarında da bu tür içerikler üreterek bir farkındalık yaratma peşinde olduğunu gizlemiyor. Ancak olayın çok daha derin ve trajik bir boyutu var. Gökbaş, yaptığı bu iyilik sonrası aldığı tüm duaları, yaklaşık bir ay önce görev başında vahşice katledilen meslektaşı Deniz Örer’in ruhuna adadı. Bu durum, İzmir sokaklarında gece gündüz demeden direksiyon sallayan emekçilerin yaşadığı güvenlik endişesini ve meslektaş dayanışmasının ulaştığı duygusal boyutları net bir şekilde gözler önüne seriyor. Bir yanda can güvenliği korkusu, diğer yanda ise topluma hizmet etme gayesi arasındaki ince çizgi burası.
Kurumsal Destek mi Yoksa İmaj Yönetimi mi?
İzmir Şoförler ve Otomobilciler Odası’nın bu olaya hızla müdahil olup Volkan Gökbaş’ı plaketle ödüllendirmesi, kurumsal bir takdirin ötesinde anlamlar taşıyor. Genel Sekreter Mesut Yılmaz’ın ‘Önceliğimiz para değil, 24 saat sokaklardayız’ vurgusu, aslında taksi camiasının toplumla son yıllarda zedelenen bağlarını yeniden onarma çabası olarak okunabilir. Son dönemde teknolojik dönüşüm, korsan taşımacılık tartışmaları ve alternatif ulaşım modelleriyle sarsılan geleneksel taksicilik sektörü, Gökbaş gibi ‘sahadaki’ isimler üzerinden güven tazeliyor. Bu iyilik hikayesi, aslında büyük bir sistemin içindeki küçük ama kritik bir dişlinin hala doğru döndüğünü kanıtlama çabasıdır. Şehirdeki her taksi şoförü aslında potansiyel bir gözlemci ve yardım elidir, yeter ki bu mekanizma doğru çalışsın.
