Gülistan Doku Sırrı Çözülüyor: O Boşlukta Ne Vardı?

Toprağın Altındaki Ürpertici Rapor

Türkiye’nin yıllardır kanayan yarası, cevapsız soruların başkenti Gülistan Doku dosyasında, adaletin ağır aksak işleyen çarkları nihayet hızlanıyor. Bir genç kadının kayboluşu, sadece bir asayiş vakası değil; bir şehrin sessizliği, güç odaklarının savunma refleksleri ve toprağın altına gömülmeye çalışılan gerçeklerin mücadelesidir. Bugün geldiğimiz noktada, sadece şüpheliler değil, sessiz kalan sistem de sorgulanıyor.

Dosyaya giren son jandarma raporu, ‘insanım’ diyen herkesin kanını donduracak cinsten. Yer altı görüntüleme cihazlarıyla yapılan taramalar, Pertek’teki o köy mezarlığının yanındaki boşluğun sıradan bir çukur olmadığını söylüyor. Rapora göre orada bir ceset vardı ve yaklaşık iki yıl sonra oradan çıkarıldı. Oksitlenme izleri, yanındaki sırt çantası ve bir silahın varlığına dair emareler, olayın basit bir kaybolma değil, organize bir gizleme faaliyeti olduğunu fısıldıyor. Gerçekler, onları ne kadar derine gömerseniz gömün, bir gün yüzeye çıkmak gibi bir huya sahiptir.

‘Hatırlamıyorum’ Zırhı ve PTS Kayıtları

Baş şüphelilerden Mustafa Türkay Sonel’in savunması, tipik bir ‘güçlü profili’ çiziyor. Plaka Tanıma Sistemi (PTS) kayıtları ve baz istasyonu verileri o gece olay yerinde olduğunu işaret ederken, verilen cevap hep aynı: ‘Hatırlamıyorum, turluyorduk.’ Altı yıl önceki bir günü hatırlamamak ilk bakışta insani görünebilir ancak dijital ayak izleri yalan söylemez. Bir yanda baraj gölüne atılan notlar ve reçeteler, diğer yanda ‘itibar suikastı’ yapıldığını iddia eden bir vali oğlu. Toplumun vicdanı ise şu soruyu soruyor: İtibar mı daha değerlidir, yoksa bir annenin evladına dair duymak istediği tek bir dürüst cümle mi?

Başhekimin Tutuklanması Neyi Değiştirir?

Soruşturmanın en kritik halkalarından biri de dönemin Tunceli Devlet Hastanesi Başhekiminin tutuklanması oldu. Bir hastane yöneticisinin bu denkleme neresinden dahil olduğu, adaletin hangi noktalarda manipüle edilmeye çalışıldığının ipuçlarını verebilir. Kırmızı bültenle aranan Umut Altaş ve ABD’ye uzanan bu kaçış öyküsü, aslında suçun yerelliğini aşıp uluslararası bir kaçma-kovalamaca hikayesine dönüştüğünü gösteriyor. Adalet Bakanlığı’nın attığı bu adım, devletin kendi içindeki ‘imtiyazlı’ gölgelerle yüzleşme niyetinin bir testi olacak.

Gülistan Doku’nun akıbeti, sadece bir ailenin değil, adalete inancını yitirmemek için direnen bir toplumun sınavıdır. Savcılığın sevk yazısında yer alan tecavüz ve cinayet iddiaları, meselenin sıradan bir kayıp vakasından çok daha derin ve karanlık bir yapıya işaret ettiğini kanıtlıyor. Şimdi gözler, o boşluktan çıkarılan cesedin nereye taşındığında ve bu sessizlik korosunun ne zaman ilk çatlak sesini vereceğinde. Adalet, geç gelse de o kapıyı mutlaka çalacaktır.