“En Büyük Katil Kendimiziz”: Kör Müzisyenin Acı İtirafı

Melodilerden Karanlığın Kokusuna: Bir Hayatın Çöküşü

İstanbul’un pırıltılı sahne ışıkları altında, parmakları udunun tellerinde dans eden bir adamın, bugün Avcılar’ın izbe bir bodrum katında çöpler arasında yankılanan sessiz çığlığı hepimize bir ayna tutuyor. Seyran Özvardar, bir zamanlar notalarla ördüğü dünyasını, bugün toplumun görmezden gelmeyi tercih ettiği bir enkaza çevirmiş durumda. 2017 yılında hayatının en büyük dayanağını, annesini kaybettiğinde aslında ruhunun yarısını da toprağa verdiğini belki de biliyordu. Ancak asıl darbe iki yıl sonra, bir trafik kazasıyla geldi. Işığı tamamen sönen gözleri, onu sadece fiziksel bir karanlığa değil, geçmişin hayaletleriyle dolu zihinsel bir labirente de hapsetti.

Lüks Konaklardan Çöp Eve Uzanan Hazin Yolculuk

Özvardar’ın hikayesi, aslında bir ‘kaybediş’ destanı. Nişantaşı’nda evler, Aksaray’da konaklar ve Şarköy’de arazilerle dolu o görkemli geçmiş, yerini bir battaniyenin tutuşmasıyla bile terk edilemeyen bir enkaz yığınına bıraktı. O devasa servetin yitip gitmesi, sadece maddi bir kayıp değil; Özvardar için haysiyetin ve aidiyetin de tükenişi anlamına geliyor. “Eskiden nur gibi suratım vardı, şimdi insanlar suratıma kusar mı diye başımı kaldırmıyorum” sözü, bir insanın kendine olan inancını yitirdiğinde, dünyanın geri kalanının ne kadar anlamsızlaştığının en acı kanıtı olarak karşımızda duruyor.

“Burada Takip Etmem Gereken Olaylar Var”

Belediye ekipleri kapısına dayandığında, ona sunulan tertemiz bir evi reddedip çöplerine geri dönmesi, sıradan bir inat değil. Bu, derin bir travmanın dışa vurumu olarak okunmalı. Kendi yarattığı o kaotik ve ağır kokulu ortamda, aslında dış dünyadan ve kendi acılarından saklanıyor. Ekiplerin “Neden temiz eve gitmiyorsun?” sorusuna verdiği “Buradan takip etmem gereken olaylar var” cevabı, aslında o çöplerin arasında kaybolan anılarını, annesinin kokusunu veya görmeyi bıraktığı dünyanın son kırıntılarını koruma çabasıdır. Bir insanın kendine ait tek sığınağının, başkalarının ‘çöp’ dediği şeyler olması, modern insanın yalnızlığının en uç noktasıdır.

Kentsel Dönüşümün Gölgesinde Bir Yaşam Mücadelesi

Apartman sakinleri için o ev bir mikrop yuvası ve yangın tehlikesi teşkil ediyor; ancak Seyran Özvardar için o dört duvar son kale. Kentsel dönüşüm kıskacındaki binada, susuz ve elektriksiz bir yaşamı tercih etmesi, aslında toplumdan tam bir kopuşun göstergesi. Komşuların şikayetleri ve zabıtanın müdahalesi arasında sıkışan bu yaşam, bizlere “yardım etmenin” bazen karşı tarafın yıkılmış gururuna dokunmadan ne kadar zor olduğunu bir kez daha hatırlatıyor. Özvardar’ın zabıta ekiplerine söylediği “Bir insanın en büyük katili kendisidir” sözü, aslında hepimizin içindeki o kırılgan noktaya dokunuyor: Kendimizi affetmediğimiz sürece, en lüks konaklar bile birer hapishaneye, en temiz evler ise birer yabancı diyara dönüşebiliyor.