Osman Pınarbaşı
İstanbul’un yoğun yapılaşma bölgelerinden biri olan Kağıthane Ortabayır Mahallesi, geçtiğimiz Cumartesi günü saat 15.00 sularında sessiz bir yasa büründü. Evine helal rızık götürmekten başka gayesi olmayan 40’lı yaşlarındaki kalıp ustası Ersin Başar, çalıştığı inşaatın birinci katında mesaisine devam ederken, bastığı kalıp tahtasının altından kayması sonucu dengesini kaybederek beton zemine düştü. Görünürde bir ‘kaza’ olarak kayıtlara geçen bu olay, aslında Türkiye’deki iş güvenliği standartlarının ve denetim mekanizmalarının ne denli kırılgan olduğunu bir kez daha en acı şekilde yüzümüze çarptı.
İş Güvenliği Bir Tercih Değil Zorunluluktur
Olayın meydana geldiği inşaatta, Başar’ın başını sert zemine çarpması sonucu ağır yaralanması üzerine mesai arkadaşları durumu vakit kaybetmeden sağlık ekiplerine bildirdi. İlk müdahalesi olay yerinde yapılan talihsiz işçi, kaldırıldığı hastanede cerrahi müdahaleye alınsa da hayata tutunamadı. Uzman görüşlerine göre, ‘alt kat’ veya ‘birinci kat’ denilerek ihmal edilen güvenlik önlemleri, bu tip vakaların temel nedenini oluşturuyor. Bir iş güvenliği uzmanının varsayımıyla; çalışma alanında yeterli koruma ağlarının bulunması veya personelin emniyet kemeriyle sisteme bağlı olması, bu trajediyi henüz yaşanmadan engelleyebilirdi. İnşaat sektöründe maliyet kalemleri arasında görülen güvenlik tedbirlerinin, insan hayatı karşısındaki önemi maalesef ancak böylesi kayıplardan sonra idrak ediliyor.
Toplumsal Vicdanda Kapanmayan Yaralar
Evli ve iki çocuk babası olan Ersin Başar’ın vefatı, sadece bir iş kazası istatistiği değil, parçalanmış bir ailenin ve yetim kalmış iki çocuğun öyküsüdür. Olayın ardından bölge sakinlerinden bir kadının cep telefonu kamerasına yansıyan, ‘İki üç bin lira ekmek parası için…’ feryadı, aslında modern çalışma hayatındaki can güvenliği sorunsalının en yalın ve en can yakıcı özeti niteliğindedir. Müteahhit Ahmet A. ve bir çalışanın ifadeleri doğrultusunda başlatılan adli soruşturma sürerken, zabıta ekiplerince mühürlenen inşaat sahası, kâr hırsının insan canının önüne geçtiği bir dönemin sessiz tanığı gibi duruyor. Türkiye’de iş cinayetlerinin ‘kader’ olmaktan çıkması için sadece yasal düzenlemelerin değil, aynı zamanda etik bir iş anlayışının ve tavizsiz denetimlerin hayata geçirilmesi artık kaçınılmaz bir zorunluluktur.
