Duran Kelleci
Karanlık Bir Tablonun Anatomisi: 7 Yıl Sonra Gelen İtiraf
Kocaeli’de yıllarca üstü örtülen, tozlu raflarda kaybolmaya yüz tutmuş bir dosya, bugün sadece bir cinayeti değil, bir ailenin biyolojik ve ahlaki çöküşünü de tüm çıplaklığıyla önümüze koyuyor. 2017 yılında aniden ortadan kaybolan 4 çocuk annesi Güneş Yıldıztan’ın hikayesi, aslında basit bir ‘kayıp vakası’ değil, soğukkanlılıkla planlanmış bir ‘aile meclisi’ infazıydı. Olayın vahameti sadece cinayetle sınırlı değil; hazırlanan iddianamedeki veriler, toplumsal bir çürümenin istatistiğini tutuyor.
DNA Testleri Yalan Söylemez: Biyolojik Bir İhanet Zinciri
İşte tam da bu noktada, analitik bir bakış açısıyla sormamız gereken soru şu: Bir cinayet nasıl 7 yıl boyunca gizli kalabilir? Yanıt, ailenin kendi içinde kurduğu o çarpık sessizlik yemininde gizli. Ancak bilim, bu yemini bozdu. Yapılan DNA testleri, davanın tüm seyrini değiştiren bir gerçeği ortaya çıkardı. Evlilik birliği içerisinde doğan 4 çocuktan 3’ünün babası, Güneş Yıldıztan’ın resmi eşi Nihat Yıldıztan değil, öz kardeşi Saim Yıldıztan çıktı. Dördüncü çocuğun babası ise ne eşi ne de kardeşiydi. Bu veri, ailenin ‘namus’ bahanesinin aslında ne kadar büyük bir ikiyüzlülük üzerine inşa edildiğinin kanıtı.
Hukuk Boşlukları ve Ölü Bir Kadının Boşanma Davası
Dosyadaki en sarsıcı detaylardan biri de hukuk sisteminin nasıl manipüle edildiği. Güneş Yıldıztan 2017’de öldürülmesine rağmen, eşi Nihat Yıldıztan tarafından açılan boşanma davası 2 yıl daha sürdü. Maktulün mahkemelere hiç katılmaması, hiçbir tebligata yanıt vermemesi ‘normal’ karşılandı ve 2019 yılında resmen boşandılar. Ölü bir kadının, hukuk önünde 2 yıl daha ‘yaşıyor’ kabul edilmesi, sistemin bu tür vakalardaki denetim mekanizmasının ne kadar zayıf olduğunu gösteriyor. Katiller, kadının yokluğunu bir boşanma süreciyle maskeleyerek aslında zaman kazandılar.
İşte Bu Yüzden Kaybediyoruz: Sessizliğin Maliyeti
Güneş Yıldıztan cinayeti, sadece bir asayiş olayı olarak okunamaz. Bu, verilerle sabitlenmiş bir toplumsal körleşmedir. Bir kadının hayatı, ‘aile meclisi’ adı verilen o karanlık yapıda son bulurken, biyolojik gerçeklerin bu kadar ağır bir bedelle gün yüzüne çıkması, adaletin hızının teknolojiyle yarışamadığını kanıtlıyor. 7 yıl sonra gelen bu iddianame, bize gösteriyor ki; denetimsiz aile yapıları ve sorgulanmayan kayıp vakaları, her zaman daha büyük bir trajedinin habercisidir. Eğer biyolojik veriler ve sosyal takip mekanizmaları zamanında eşleştirilseydi, Güneş bugün hayatta olabilir veya katilleri bu kadar uzun süre serbestçe dolaşamazdı. Bu olay, veriyi doğru okumamanın ve şüphenin üzerine gitmemenin en acı faturasıdır.
