Bahar Çatalbaş
Siyaset sahnesinde yankılanan her söz, aslında bir ülkenin geleceğine dair endişelerin ya da umutların fısıltısıdır. Bu kez fısıltıdan öteye geçip gür bir sese dönüşen, siyasi arenanın önemli isimlerinden Dervişoğlu’nun partisinin grup toplantısındaki konuşması, ezber bozan bir manifesto niteliğindeydi. Sözlerinin merkezine ‘Cumhuriyet’i bir ‘demir kubbe’ olarak konumlandırması, Türkiye’nin üzerinde dolaşan bulutların rengini ve ağırlığını gözler önüne serdi. Peki, bu ‘çelik kubbe’ neden şimdi bu kadar hayati bir vurguyla gündeme getirildi ve arkasında yatan gerçek endişeler neydi?
Ulus Devlet Anlayışı ve “Terörsüz Türkiye” Yanılgısı
Dervişoğlu’nun konuşmasının en kritik noktalarından biri, “Onların Terörsüz Türkiye projesi, ulus-devletten kesin olarak uzaklaşmak demektir” tespitiydi. Bu iddia, sadece güncel bir siyasi eleştiri olmanın ötesinde, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş felsefesine dair derin bir sorgulamayı da beraberinde getiriyor. Ulus-devlet, modern Türkiye’nin kimliğini, sınırlarını ve egemenliğini tanımlayan temel yapı taşıdır. Ortak tarih, dil, kültür ve gelecek ülküsüyle bir araya gelmiş vatandaşların oluşturduğu bu yapı, devletin bekası için vazgeçilmez bir zırh gibidir. Dervişoğlu’nun bu “proje”ye yönelttiği eleştiri, terörle mücadele adı altında ulusal birliğin ve üniter yapının göz ardı edilmesi riskine işaret ediyor. Ona göre, ulus vasfını Cumhuriyet’ten ayırmak, tıpkı Truva atı gibi, ülkenin savunma mekanizmalarını içten çürütme tehlikesi taşıyor. Bu durum, yalnızca siyasi bir retorik değil, aynı zamanda milli kimliğin ve devletin bekasının tehlikeye atıldığına dair güçlü bir uyarı niteliğindedir. Böyle bir ayrışma, devleti zayıflatır, iç karışıklıkların önünü açar ve dış müdahalelere karşı ülkeyi daha kırılgan hale getirir.
Jeopolitik Fırtınalarda Türkiye’nin Yeri
Konuşmanın bir diğer can alıcı noktası, Türkiye’nin dış politikadaki konumu ve tarafsızlığını koruma zorunluluğuydu. Özellikle Ortadoğu’daki gerilimlerin tavan yaptığı, bölgesel ve küresel güçlerin satranç tahtasına dönüştüğü bir coğrafyada, Dervişoğlu’nun “Türkiye topraklarının İran’a karşı savaşta kullanılmasına izin vermemelidir” ve “bu askeri ittifakın mutlaka dışında kalmalıdır” çağrıları büyük yankı uyandırdı. Türkiye, tarihsel ve coğrafi konumu itibarıyla sürekli bir jeopolitik fırtınanın tam ortasında yer alıyor. Böylesi hassas bir dengede, tarafsızlığını yitirmek, ülkeyi doğrudan çatışmaların içine çekebilir, ekonomik istikrarı yerle bir edebilir ve vatandaşların can güvenliğini tehdit edebilir. Sıradan bir vatandaş için bu uyarılar, sadece diplomatik bir dil olmanın ötesinde, çocuklarının geleceğini, evinin geçimini ve ülkesinin huzurunu doğrudan etkileyen bir gerçekliği ifade ediyor. Herhangi bir askeri ittifaka dahil olmanın veya bir başka ülkeye karşı cephe olmanın bedeli, en nihayetinde halkın sırtına yüklenecek ağır bir fatura anlamına gelebilir.
Siyasetin Kuşatılması ve Hukukun Üstünlüğü
Dervişoğlu’nun eleştirileri sadece dış politikayla sınırlı kalmadı; ülkenin iç dinamiklerine dair de keskin tespitlerde bulundu. “İmralı süreci derhal sona erdirilmelidir” çağrısının yanı sıra, Türkiye’de siyaset üzerindeki baskının, yolsuzluğun, yoksulluğun ve yozlaşmanın boyutlarına dikkat çekti. Muhalefetin demokratik olmayan yöntemlerle kuşatılması, yasaların kişilere ve kurumlara göre farklı uygulanması, demokratik geleneklerin çiğnenmesi gibi pek çok başlık, aslında hukukun üstünlüğünün ve adalet mekanizmalarının nasıl yıprandığının birer göstergesi. Olağanüstülüğün olağanlaştırılması, yani istisnai durumların kalıcı bir yönetim biçimine dönüşmesi, sadece siyasetin değil, toplumsal yaşamın da her alanını derinden etkileyen bir durum. Vatandaşlar, siyasi baskıların gölgesinde alınan kararların, ekonomik adaletsizliklerin ve hukuksuzlukların kendi hayatlarına nasıl yansıdığını her gün deneyimliyor. Bu durum, toplumsal güveni zedeler, gelecek umutlarını kırar ve en önemlisi, ‘demokratik cumhuriyet’in özünü kemirir. Dervişoğlu’nun sözleri, sistemin kendi içindeki bu çarpıklıkların, Türkiye’nin ‘demir kubbesini’ içeriden nasıl zayıflattığına dair çarpıcı bir uyarıydı; adeta “vay canına” dedirten bir gerçeklik yüzleşmesi.
