Zeynep Karasu
Modern şehir hayatının parıltılı ışıkları, belediyenin devasa yatırımları ve ‘sosyal belediyecilik’ nutukları arasında, bazen hayatın en yalın ve en sert gerçeği bir otopark tuvaletinde karşımıza çıkar. Büyükcami Mahallesi’nde yaşanan son olay, aslında bir asayiş vakasından ziyade, sistemin çatlaklarından sızıp kendine bir ‘yatak’ arayan insanın trajikomik bir portresidir. Cezaevinden yeni tahliye olan Erdoğan H., özgürlüğün tadını çıkarmak yerine, başını sokacak bir delik ararken kendini belediyeye ait katlı otoparkın tuvaletinde buldu.
Özgürlüğün Bedeli: Klozet Kapağında Bir Gece
Hapishaneden çıkan bir bireyin topluma entegrasyon süreci, kağıt üzerinde kusursuz işleyen bir mekanizma gibi görünse de, pratik hayatta bu durum genellikle bir yaşam mücadelesine dönüşüyor. Erdoğan H., dört duvar arasından çıktıktan sonra sokakların soğuk yüzüyle karşılaşınca, ‘geçici konaklama’ merkezi olarak belediye otoparkının tuvaletini seçti. Öğle saatlerinde tuvaleti kullanmak isteyen bir vatandaşın, onu yerde hareketsiz yatarken görmesiyle başlayan panik dalgası, aslında toplumun evsizlik ve sosyal izolasyon karşısındaki korkusunu da özetliyor. Olay yerine gelen 112 Acil Çağrı Merkezi ekipleri, beklenen ‘kötü haberi’ değil, derin bir uykunun getirdiği horlama sesini karşılarında buldu.
Sağlık ekiplerinin yaptığı kontrolde, Erdoğan H.’nin herhangi bir sağlık sorunu olmadığı, sadece yorgunluk ve çaresizlikten kaynaklanan derin bir uykuya daldığı tespit edildi. Tedbir amaçlı hastaneye kaldırılan şahsın durumu, ‘hastane’den ziyade bir ‘yuvaya’ ihtiyacı olduğunu bir kez daha kanıtladı. Uzmanlara göre, cezaevinden çıkan bireylerin ilk 72 saati, yeniden suç işleme veya sosyal çöküntü yaşama açısından kritik bir eşik. Erdoğan H. bu eşiği bir otopark tuvaletinde aşmaya çalışarak, aslında sosyal devlet mekanizmalarına sessiz ama sarsıcı bir eleştiri yöneltmiş oldu.
Balkondan Tuvalete: Çaresizliğin İronik Rotası
Erdoğan H.’nin ‘ev’ arayışı aslında bu olayla sınırlı değil. Yaklaşık üç hafta önce, yine barınacak yer bulamadığı için üç katlı bir binaya balkondan girerek iki gün boyunca orada yaşayan kahramanımız, modern zamanların ‘davetsiz misafiri’ unvanını hak ediyor. Balkondan girdiği evden, otopark tuvaletine uzanan bu trajik rota, aslında bireyin hayatta kalma içgüdüsünün ne kadar yaratıcı ve bir o kadar da hüzünlü olabileceğini gösteriyor. Bir binanın balkonundan girip iki gün ‘evcilik’ oynamak zorunda kalan bir insanın hikayesi, aslında kentleşme politikalarımızın ve rehabilitasyon süreçlerimizin ne kadar yüzeysel kaldığının tarihi bir vesikasıdır.
Sonuç olarak; Erdoğan H. hastaneden taburcu edildikten sonra muhtemelen yine sokaklara dönecek. Eğer sistem ona bir kapı açmazsa, bir sonraki haberi muhtemelen başka bir stratejik barınma noktasından alacağız. Bu olay, sadece bir ‘uyuyan adam’ haberi değil, aynı zamanda toplumun görmezden geldiği, dışladığı ve kapı eşiğinde bıraktığı ruhların bir dışavurumudur. Güvenlik ve refah iddialarının gölgesinde, bir tuvalet zemininde uyuyabilen bir insanın varlığı, hepimizi biraz daha uyanık olmaya davet etmelidir.
