Barış Kocabaş
Ramazan-ı Şerif’in manevi ikliminde gençlerle bir araya gelen Cumhurbaşkanı Erdoğan, sadece bir vakıf buluşmasının ötesinde, insan, doğa ve medeniyet arasındaki sarsılmaz bağın altını çizen felsefi bir manifesto ortaya koydu. Cemre Vakfı gönüllülerine hitap ederken kullanılan ‘Cemre’ metaforu, sadece baharın gelişini değil; gençliğin toplumsal vicdanda yaratacağı o büyük uyanışı ve ısınmayı temsil ediyordu. Bu buluşma, modern dünyanın ‘tüketim çarkları’ arasında kaybolan insan ruhuna, toprağın ve suyun sesini yeniden hatırlatan bir çağrı niteliğindeydi.
Aşık Veysel’in İdraki ve Modern Dünyanın Sınavı
Erdoğan’ın konuşmasında Aşık Veysel referansı ile kurduğu köprü, Anadolu irfanının çevreye bakışını özetler nitelikteydi. ‘Benim sadık yarim kara topraktır’ diyen bir kültürün mirasçıları olarak, doğayı tahakküm kurulacak bir nesne değil, bir emanet olarak görmenin gerekliliği vurgulandı. Bugün karşı karşıya olduğumuz iklim krizi ve mikroplastik kirliliği gibi sorunlar, aslında sadece teknik birer aksaklık değil, insanın tabiatla kurduğu ontolojik bağın kopuşunun bir sonucudur. Cumhurbaşkanı’nın ifadesiyle; 400 yıl boyunca yok olmayan bir plastik şişe, aslında gelecek nesillerin hakkına tecavüz eden bir ‘sorumsuzluk abidesi’dir.
Sosyolojik bir perspektifle bakıldığında, çevre bilinci artık bir hobi ya da lüks bir uğraş değil; doğrudan bir vatan bilinci haline gelmiştir. Çünkü vatan, üzerinde yaşadığımız kuru bir toprak parçasından ibaret değildir; o toprağın içindeki mikroorganizmadan, gökyüzündeki kuşa kadar uzanan bir yaşam ekosistemidir. Bu bağlamda, gençlerin bu sorumluluğu üstlenmesi, Türkiye’nin gelecek tasavvurunun sadece teknolojik değil, aynı zamanda ahlaki bir temele oturacağının en güçlü işaretidir.
Agresif Büyümeden Sürdürülebilir Merhamete
Geleceğin dünyasında agresif büyüme ve sömürüye dayalı konfor anlayışının iflas edeceği öngörüsü, aslında küresel bir sistem eleştirisidir. İnsanı büyüleyen ancak doğayı öğüten teknolojik ilerlemenin, merhamet ve denge ile harmanlanmadığı sürece insanlığa huzur getirmeyeceği aşikardır. Erdoğan, İstanbul Belediye Başkanlığı dönemindeki ‘çöp, çukur, çamur’ mücadelesine atıf yaparak, ekolojik dönüşümün aslında bir zihniyet devrimi ile başladığını hatırlattı.
Cemre Vakfı gönüllülerinin temsil ettiği bu ‘yüksek sorumluluk bilinci’, modern insanın doğaya karşı işlediği suçlara karşı bir nevi kefaret olarak görülmelidir. Gelecek nesillere daha yaşanabilir bir dünya bırakmak, sadece politik bir vaat değil, insan olmanın farkına varma eylemidir. Sonuç olarak; tabiatın her bir unsurunun hakkını gözetmek, medeniyetimizin bize yüklediği en kutsal ve en insani görevlerin başında gelmektedir.
