Özlem Kocabaş
Korkunç Gerçek: Çekmeköy’de Bir Hayat Söndü
İstanbul Çekmeköy’de yaşanan vahşet, ülkeyi bir kez daha yasa boğdu. Bir öğrencinin, ders arkadaşı Fatma Nur Çelik’i katletmesi, sadece bir cinayet vakası değil, aynı zamanda toplumsal çürümeyi ve okullardaki güvenlik açığını gözler önüne seren kanlı bir alarmdır. Genç bir kadının hayatının, akran şiddetiyle bu denli hunharca son bulması, artık “kader” diyerek geçiştirilemeyecek, derinlemesine sorgulanması gereken bir yaradır.
Siyasi Refleks ve Boş Vaatler
AK Parti Genel Başkan Yardımcısı ve Parti Sözcüsü Ömer Çelik’in “Bu menfur saldırıyı gerçekleştiren cani hukuk önünde hesap verecektir” açıklaması, klasik bir siyasi tepkiden öteye geçmiyor mu? Her acı olay sonrası yapılan bu tür beyanatlar, kamu vicdanında karşılık bulmaktan uzaklaşıyor. Zira halk, sadece katilin hesap vermesini değil, bu tür caniliklerin neden ve nasıl engellenebileceğini sorguluyor. Mevcut sistem, bu tür şiddet olaylarının önünü almakta yeterli mi? Yoksa sadece sonuçları mı yönetmeye çalışıyoruz?
Eğitim Kurumlarında Güvenlik Neden Aksıyor?
Okullar, gençlerimizin geleceğe hazırlandığı güvenli limanlar olmak zorunda. Ancak Çekmeköy’de yaşanan bu olay, eğitim yuvalarının dahi ne denli tehlikeli olabileceğinin acı bir kanıtı. Öğrenci psikolojisi, şiddet eğilimleri ve bu eğilimlerin tespitindeki yetersizlikler kangren olmuş durumda. Okul idarelerinin, rehberlik servislerinin ve hatta güvenlik personelinin bu tür potansiyel tehditleri önlemedeki rolü ne? Daha sıkı denetimler, daha etkin psikolojik destek programları ve caydırıcı yaptırımlar masaya yatırılmalı. Sadece olayın failini cezalandırmak, buzdağının görünen yüzüyle mücadele etmekten ibaret kalır.
Toplumsal Yansımalar ve Acı Gerçek
Fatma Nur Çelik’in acı ölümü, toplumda derin bir infiale yol açtı. Vatandaşlar, çocuklarını emanet ettikleri okulların güvenliği konusunda ciddi endişeler taşıyor. Bu sadece bir öğrenci cinayeti değil, ailelerin yüreğine düşen bir ateş, gelecek kaygılarının artmasına neden olan bir kırılma noktası. Adalet mekanizmalarının hızlı ve şeffaf işlemesi, benzer olayların tekrar yaşanmaması için birincil şart. Ancak daha da önemlisi, gençler arasındaki şiddet kültürünün kökenlerine inilmeli. Medyanın, sosyal medyanın ve aile yapılarının bu tablodaki rolü göz ardı edilemez. Şiddet dilinin normalleştiği bir ortamda, bu tür trajedilerin tekil vakalar olarak kalmasını beklemek saflık olur.
Sadece Hesap Değil, Önlem Zamanı
Suçlunun adalete teslim edilmesi elbette şart. Ancak bu, sorunun sadece bir parçası. Asıl mesele, yeni Fatma Nurların kurban olmasını engellemek. Devletin tüm kurumları, sivil toplum kuruluşları ve aileler, bu konuda ortak bir sorumluluk taşımalı. Kolluk kuvvetlerinin okullardaki varlığı artırılmalı mı? Şiddet eğilimi gösteren öğrenciler için özel rehabilitasyon programları geliştirilmeli mi? Ceza kanunları, bu tür suçlarda yeterince caydırıcı mı? Bu sorulara verilecek samimi ve etkin yanıtlar, Çekmeköy’de yaşanan trajedinin bir daha tekerrür etmemesini sağlayacak tek yoldur. Aksi takdirde, her yeni canilikte aynı “hesap sorulacak” nakaratını dinlemek zorunda kalırız.
