Hatice Günaslan
Ankara’nın kalbinde, devletin zirvesinde gerçekleştirilen Valiler Buluşması, sadece idari bir toplantı olmanın ötesinde, Türk devlet geleneğinin kodlarını hatırlatan bir manifestoya dönüştü. İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi, Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde yaptığı konuşmada, mülki idare amirlerine hitaben kadim bir sorumluluğu hatırlattı. Devletin sadece bir kurumlar bütünü değil, hak ve adalet üzerine inşa edilmiş, millete hizmetle can bulan bir organizma olduğunun altını çizen Çiftçi, yöneticiliğin etik sınırlarını yeniden çizdi.
Kadim Devlet Geleneğinden Türkiye Yüzyılı Vizyonuna
Bakan Çiftçi’nin konuşmasındaki en dikkat çekici unsur, tarihsel süreklilik vurgusuydu. Göktürk Kağanlığı’ndan Osmanlı’nın üç kıtaya yayılan nizam anlayışına, oradan da Cumhuriyet’e uzanan köprüyü ilmek ilmek işleyen Çiftçi, bu mirasın sadece bir övünç kaynağı değil, aynı zamanda omuzlarda taşınması gereken muazzez bir sorumluluk olduğunu ifade etti. Uzmanlar, bu tarihsel perspektifin valilere hatırlatılmasını, yerel yönetimlerde ‘bürokratik soğukluk’ yerine ‘tarihsel şuur’ ile hareket edilmesini sağlayan pedagojik bir yaklaşım olarak değerlendiriyor. Bu yaklaşım, devletin vatandaş nezdindeki itibarını güçlendiren, toplumsal sözleşmeyi merhamet ve adaletle perçinleyen bir strateji olarak öne çıkıyor.
Mülki İdarede Yeni Dönem: Adalet ve Tevazu Ekseni
Bakanın ‘mülk’ ve ‘idare’ kavramlarına yüklediği anlamlar, modern kamu yönetimi literatürüne manevi bir derinlik kazandırıyor. ‘Mülk emanettir, idare emanetin hakkını vermektir’ sözleriyle yöneticilere seslenen Çiftçi, Sinop’tan Hatay’a, Edirne’den Hakkari’ye kadar her karış toprağın bir mülkiyet değil, bir emanet bilinciyle korunması gerektiğini vurguladı. Bu söylem, valilik makamını sadece hiyerarşik bir temsil noktası olmaktan çıkarıp, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın da sıkça belirttiği gibi ‘vicdan ve merhamet mevkisi’ haline getiriyor. Kibrin ve gösterişin uzağında, hesap verme şuuruna dayalı bir yönetim modelinin altı çizilirken, bu durumun toplumsal huzuru ve kardeşliği tesis etmedeki kritik rolüne işaret edildi.
Sonuç olarak, Türkiye Yüzyılı vizyonu çerçevesinde valilerin sadece şehri yöneten değil, aynı zamanda toplumun her kesimine dokunan birer ’emanetçi’ olduğu gerçeği tescillendi. Çiftçi’nin ifadeleriyle mühürlenen bu yeni dönemde, valilik makamının başarısı artık sadece rakamlarla değil, bir çocuğun hafızasında bırakılan iz ve bir yaşlının duasındaki yer ile ölçülecek gibi görünüyor. Bu vizyoner bakış açısı, merkezi yönetimin yerel dinamiklerle olan bağını daha şeffaf, daha adil ve çok daha insan odaklı bir zemine oturtmayı hedefliyor.
