Amansız Takipte Yeni Bir Perde
İçişleri Bakanlığı’ndan gelen taze bir açıklama, ülkenin, ne yazık ki artık kanıksanmış görünen o kadim düşmanıyla mücadelesinde yeni bir safhayı işaret ediyor. Son bir hafta zarfında tam 73 vilayette, adeta bir koro halinde ‘uyuşturucu madde satıcılarına’ karşı gerçekleştirilen operasyonlar dizisi, takdire şayan bir gayretin ve azmin göstergesi. Rakamlar, bu çabanın ne denli büyük bir ‘av’ peşinde koştuğunu net bir biçimde sergiliyor.
Nitekim, titizlikle yürütülen bu operasyonlarda 1,1 ton gibi dudak uçuklatan bir miktarda uyuşturucu madde ile 412 bin adet uyuşturucu hapın ele geçirilmesi, meselenin vahametini bir kez daha hatırlatıyor. Yakalanan 958 şüphelinin 475’i mahkemece tutuklanarak demir parmaklıklar ardına gönderilirken, 119’u hakkında adli kontrol hükümleri uygulandı. Geriye kalanlar hakkında ise soruşturmaların devam ettiği anlaşılıyor. Bu rakamlar, ‘büyük balık’ avı tabirinin, ne yazık ki, bitmek bilmeyen bir seri avcılık hikayesine dönüştüğünü fısıldıyor.
Uyuşturucu Ticaretinin Perde Arkası: Neden Bitmiyor Bu Çile?
Bu tür operasyonlar, takdire şayan olsalar da, asıl soruyu zihinlerimizde yeniden canlandırıyor: Neden bu zehirli ticaret bir türlü kökünden kazınamıyor? Türkiye’nin coğrafi konumu, uyuşturucu rotalarının kesişim noktasında bulunması, elbette bu meselenin temel dinamiklerinden biri. Ancak sadece coğrafya mıdır tüm suçu yükleyeceğimiz? Yoksa arka planda, ekonomik zorluklardan sosyal çöküşlere, gençlerin umutsuzluğundan aile bağlarının zayıflamasına dek uzanan çok daha derin ve karmaşık sorunlar mı var? Uyuşturucu baronlarının devasa kar marjları, bu bataklığın kurutulmasını her defasında daha da güçleştiriyor, adeta bir Sisyphos laneti gibi.
Toplumsal Yaralar ve Gözden Kaçan Maliyetler
Uyuşturucu batağının toplumsal maliyeti, ele geçirilen kilolarla veya tutuklanan kişi sayısıyla ölçülemeyecek kadar derin. Her bir gram zehir, bir gencin geleceğini, bir ailenin huzurunu, bir toplumun sağlığını tehdit ediyor. Bağımlılık sarmalına düşen her birey, sadece kendi hayatını değil, çevresindeki herkesi de bu girdabın içine çekiyor. Suç oranlarındaki artıştan kamu sağlığı harcamalarına, iş gücü kaybından toplumsal güvenin sarsılmasına kadar uzanan zincirleme etkiler, ülke ekonomisine ve sosyal dokusuna ağır darbeler vuruyor. Bu operasyonlar, kuşkusuz, sokaklarımızdaki zehir tacirlerinin nefesini kesiyor; ancak asıl mücadele, bu zehire duyulan ‘talebi’ ortadan kaldırmakla başlayıp, bağımlıların yeniden topluma kazandırılmasına dek uzanmak zorunda.
Sadece Güvenlik Tedbirleri Yeter mi?
İçişleri Bakanlığı’nın kararlılığı ve emniyet birimlerimizin fedakarca çalışmaları her türlü takdirin üzerinde. Ancak bu mücadelenin yalnızca güvenlik odaklı tedbirlerle sürdürülemeyeceği de aşikar. Uyuşturucu ile mücadele, yalnızca yakalamak ve cezalandırmakla sınırlı kalmamalı; aynı zamanda önleyici tedbirleri, eğitim programlarını, bağımlılıkla mücadele ve rehabilitasyon merkezlerini de kapsayan çok boyutlu bir strateji gerektiriyor. Zehrin kaynağını kurutmak kadar, ona uzanan elleri de korumak, onlara alternatif yaşam yolları sunmak, bu karmaşık denklemin olmazsa olmaz parçaları. Zira bir eli kelepçelerken diğer eli tutmak, gerçek anlamda bir zaferin müjdecisi olacaktır.
