Abdullah Sirkeci
Küresel Karnemizin Acı Rakamları
Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanı Numan Kurtulmuş, 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlamaları kapsamında dünyanın 52 farklı ülkesinden gelen çocukları kabul etti. Tören Salonu’ndaki renkli görüntülerin ardında ise aslında insanlığın küresel ölçekte nasıl bir sınav verdiğini gösteren dehşet verici istatistikler yatıyor. Bugün dünya genelinde yaklaşık 234 milyon okul çağındaki çocuk temel eğitim hakkından mahrum kalırken, 49 milyon çocuk ise aktif çatışma bölgelerinde hayatta kalma mücadelesi veriyor. Bu veriler, modern dünyanın teknolojik ilerlemesine rağmen insani sermaye yönetiminde sınıfta kaldığını net bir şekilde ortaya koyuyor.
Kurtulmuş’un paylaştığı veriler, sadece birer sayıdan ibaret değil; aslında geleceğin nasıl bir krizle karşı karşıya olduğunun somut göstergeleri. Son üç yılda sadece Filistin’de 21 binden fazla çocuğun hayatını kaybetmesi, küresel güvenlik mimarisinin en zayıf halkasının yine çocuklar olduğunu kanıtlıyor. Analitik bir bakış açısıyla yaklaştığımızda, çatışmaların bedelini en ağır ödeyen kesimin kararları verenler değil, o kararların sonuçlarını yaşamak zorunda kalan savunmasız nesiller olduğunu görüyoruz. İşte tam bu noktada, barışın sadece diplomatik bir terim değil, bir neslin hayatta kalma zorunluluğu olduğu gerçeğiyle yüzleşiyoruz.
Dünyanın Tek Çocuk Bayramı Neyi Temsil Ediyor?
TBMM’nin kapılarının çocuklara açılması, sadece sembolik bir törenden çok daha derin bir anlam taşıyor. 1920 yılında, bir ulusun kurtuluş mücadelesinin tam ortasında temelleri atılan bu meclis, dünyada çocuklara bayram armağan eden ilk ve tek kurum olma özelliğini koruyor. Bu durum, Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluş felsefesindeki ‘geleceğe yatırım’ vizyonunun ne kadar ilerici olduğunu gösteriyor. Ulus’taki Birinci Meclis’in o dar imkanlarla başlattığı egemenlik yürüyüşü, bugün küresel bir çocuk buluşmasına dönüşmüş durumda.
Analitik çerçevede baktığımızda, 23 Nisan’ın bir ‘yumuşak güç’ (soft power) unsuru olarak önemi yadsınamaz. Farklı coğrafyalardan gelen 52 çocuğun Ankara’da buluşması, Türkiye’nin küresel barış diplomasisinde çocuk haklarını merkeze koyan bir aktör olma iddiasını güçlendiriyor. Ancak Kurtulmuş’un da vurguladığı gibi, milyonlarca çocuğun evlerini terk etmek zorunda kaldığı bir çağda, bayram kutlamalarının ötesinde somut adımlara ve daha adil bir gelir dağılımına ihtiyaç duyulduğu açıkça görülüyor.
Geleceğin Omuzlarındaki Ağır Yük
Meclis Başkanı Numan Kurtulmuş, konuşmasında çocuklara ümit vermenin ötesinde, yetişkinlerin üzerine düşen sorumluluğu da hatırlattı. Mevcut dünya düzenindeki adaletsizliklerin ve haksızlıkların bedelini çocuklar ödemeye devam ettikçe, aslında insanlık kendi geleceğini tüketiyor. Eğitime erişemeyen 234 milyon çocuk, geleceğin potansiyel bilim insanlarının, sanatçılarının ve liderlerinin sistem dışına itilmesi anlamına geliyor. Bu durum, küresel ekonominin ve sosyal barışın uzun vadede en büyük kaybıdır.
Sonuç odaklı bir yaklaşımla değerlendirildiğinde, TBMM’deki bu buluşma bir hatırlatma niteliği taşıyor: Eğer biz bugün çocuklara barış ve adalet dolu bir dünya bırakamıyorsak, elimizdeki tüm o karmaşık veriler ve devasa bütçeler başarısızlığımızı gizlemeye yetmeyecektir. Gelecek, çocukların omuzlarında yükselecekse; o omuzların savaş ve yoksulluk yüküyle daha fazla ezilmesine izin verilmemesi gerekiyor. TBMM çatısı altındaki bu buluşma, aslında tüm dünyaya verilmiş güçlü bir ‘stratejik barış’ mesajıdır.
