Deniz Yalçın
Modern Şehircilikte Bakım Sınavı
Yaz güneşinin kendini göstermesiyle birlikte Eskişehir’in parkları her zamanki gibi cıvıl cıvıl bir görünüme büründü. Ancak madalyonun diğer yüzü, estetik görüntüden ziyade güvenlik açıklarını işaret ediyor. Özellikle Dede Korkut Parkı ve Zafer Mahallesi Işıklı Sokak üzerindeki oyun alanlarından gelen görüntüler, kentsel donatıların sürdürülebilirlik testinden kaldığını kanıtlıyor. İşte tam da bu yüzden kaybediyoruz; yeni parklar inşa etmekle övünürken, mevcut olanın güvenliğini sağlayamıyoruz.
Kırık Oyuncaklar ve Görünmeyen Tehlikeler
Eskişehir’in merkezi noktalarındaki parklarda yer alan kaydıraklar ve oyun grupları, ciddi yaralanmalara davetiye çıkarıyor. Velilerin aktardığına göre, kaydırak yüzeylerindeki derin yarıklar ve plastik aksamlardaki keskin kırılmalar, çocukların oyun oynarken fiziksel zarar görme ihtimalini her geçen gün artırıyor. Sadece fiziksel yaralanmalar değil, aynı zamanda oyun alanlarındaki hijyen eksikliği ve biriken kirlilik de ebeveynlerin uykularını kaçıran bir başka kritik veri noktası olarak karşımıza çıkıyor.
İstatistiklerin Ötesindeki Gerçek
Bir şehrin gelişmişlik düzeyi, o şehirde yaşayan çocukların en savunmasız oldukları kamusal alanlarda ne kadar güvende olduklarıyla ölçülür. Bugün bir kaydırağın kırık olması basit bir belediyecilik aksaklığı gibi görülebilir; fakat bu durum, uzun vadede kentsel güven endeksini aşağı çeken bir faktördür. Ailelerin ‘çocuğum burada zarar görür mü?’ endişesiyle sokağa çıktığı bir düzlemde, ne kadar büyük projeler yaparsanız yapın, tabanda toplumsal huzuru sağlamak imkansız hale gelir. Bakım maliyetlerinden kaçınmak, gelecekte daha büyük rehabilitasyon maliyetlerini beraberinde getirir.
Yerel Yönetimden Acil Müdahale Beklentisi
Şikayetçi olan vatandaşların ortak görüşü net: Sadece ihbar geldikten sonra tamir etmek değil, düzenli bir denetim ve bakım mekanizmasının kurulması şart. Zafer Mahallesi sakinleri, ‘Kaydıraklar o kadar kötü durumda ki, çocuklarımızı tek başına bırakmak bir yana, yanında dururken bile korkuyoruz’ diyerek durumun ciddiyetini özetliyor. Verimlilik ve güvenlik odaklı bir yönetim anlayışı, bu tür park donatılarının periyodik kontrollerini rutin bir operasyon haline getirmelidir. Aksi takdirde, bu ihmal zinciri sadece eşyaları değil, vatandaşın kuruma olan güvenini de kırar.
Neden Kaybediyoruz?
Buradaki asıl mesele kaynak yetersizliği değil, öncelik sıralamasıdır. Şehirlerin vitrinlerine harcanan bütçeler, mahalle arasındaki bir parkta bir çocuğun elinin kesilmesini engellemeye yetmiyorsa, sistemik bir aksaklık var demektir. Yerel yönetimlerin, vatandaşın sesine kulak vererek bu riskli alanları ivedilikle rehabilite etmesi, hem kamu sağlığı hem de şehircilik vizyonu açısından hayati bir zorunluluktur. Parklar, çocukların risk altında olduğu değil, güvenle sosyalleştiği alanlar olarak kalmalıdır. Veriler gösteriyor ki; bakımına yatırım yapılmayan her park, zamanla metruk bir alana dönüşme riski taşır.
