Mehmet Ertürkler
Sahne Işıkları Altındaki Parlak Vitrin
Popun Kralı Michael Jackson’ın hayatı, yıllardır merakla beklenen dev bütçeli bir yapımla beyazperdeye taşındı. Yönetmen Antoine Fuqua’nın imzasını taşıyan “Michael” filmi, Jackson 5 döneminden başlayarak bir efsanenin doğuşunu, gelişimini ve zirveye tırmanışını anlatıyor. Özellikle Jaafar Jackson’ın amcasını canlandırırken sergilediği performans, sadece fiziksel benzerliğiyle değil, dans ve sahne hakimiyetiyle de izleyiciyi 1980’lerin o büyülü atmosferine sürüklemeyi başarıyor. Ancak bir biyografi filminin başarısı sadece görsellik ve müzikle mi ölçülmeli? İşte asıl tartışma burada başlıyor.
Film, teknik açıdan kusursuza yakın bir işçilik sunuyor. “Thriller”, “Bad” ve “Off the Wall” dönemlerine ait o ikonik sahnelerin yeniden yaratılması, izleyicide tarif edilemez bir nostalji rüzgarı estiriyor. Kostüm tasarımları, koreografilerin milimetrik hassasiyeti ve stüdyo kayıtlarındaki o gergin ama yaratıcı süreçler filmin en güçlü yanları olarak öne çıkıyor. Fakat perdenin ardındaki gerçeklerin ne kadarı bize anlatılıyor? Bir muhabir gözüyle baktığımızda, karşımızda cevaplanmamış devasa sorular duruyor.
Neden En Zor Sorulardan Kaçıldı?
Eleştirmenlerin ve sinema camiasının ortak paydada buluştuğu en sert nokta, filmin Michael Jackson’ın hayatındaki tartışmalı konuları adeta bir cerrah titizliğiyle ayıklamış olması. Sanatçının yıllarca mahkemelere konu olan, kamuoyunu ikiye bölen cinsel istismar suçlamaları ve özel hayatındaki büyük çalkantılar bu hikayede kendisine yer bulamıyor. Hollywood’un bu ‘steril’ yaklaşımı, filmi bir hayat hikayesinden ziyade parlatılmış bir başarı öyküsüne dönüştürüyor. İnsanların aklındaki ‘Neden?’ soruları, perdedeki dans figürlerinin gölgesinde kalıyor.
Bu durum, yapımcıların ve sanatçının ailesinin hikaye üzerindeki etkisini bir kez daha gündeme getiriyor. Hikayenin sadece güvenli limanlarda yüzdürülmesi, Michael Jackson’ın o karmaşık, hüzünlü ve bir o kadar da çelişkili kişiliğinin derinliklerine inilmesini engellemiş. Birçok eleştirmene göre bu yapım, gerçeği arayan bir biyografiden çok, efsaneyi koruma altına alan bir halkla ilişkiler çalışması niteliği taşıyor. Seyirci salondan çıktığında müzikal bir şölen yaşamış olabilir ancak Michael Jackson’ın gerçekte kim olduğuna dair elinde boş bir kağıt parçası kalıyor.
Gişe Rekoru mu Yoksa Gerçek Bir Portre mi?
Filmde babası Joe Jackson’ın disiplinli ve baskıcı tutumu, Michael’ın çocukluk travmaları ve müzikal dehası işlenirken; sanatçının ilerleyen yıllarda neden toplumdan izole olduğu ve geçirdiği değişimlerin psikolojik arka planı yüzeysel geçiliyor. Görsel bir şölen sunan “Michael”, ne yazık ki karakterin iç dünyasındaki fırtınaları anlatmak yerine sahne ışıklarının parlaklığını tercih ediyor. Bu durum, sinemanın gerçeği yansıtma gücüne dair yeni bir polemiğin fitilini ateşliyor.
Her ne kadar eleştiriler ‘eksik hikaye’ ve ‘beyazlatılmış biyografi’ başlıklarında toplansa da, filmin gişede rekor kırmasına kesin gözüyle bakılıyor. Hayran kitlesinin büyüklüğü ve Michael Jackson müziğinin ölümsüzlüğü, bu yapımı ekonomik olarak zirveye taşıyacaktır. Ancak tarihe not düşülen bu film, gerçeklerin üzerini örttüğü sürece bir başyapıt olmaktan ziyade pahalı bir anı defteri olarak kalmaya mahkum görünüyor. Şimdi herkesin aklındaki soru şu: Bir sanatçıyı sadece başarılarıyla mı anmalıyız, yoksa onu insan yapan tüm hataları ve tartışmalarıyla mı tanımalıyız?
