Duran Kelleci
Gerilimin Yüksek Perdesi: Füze Yağmuru ve İddialar
Ortadoğu’nun gerilim hattı, son haftalarda akıl almaz bir hızla genişleyerek adeta bir alev topuna dönüştü. Tahran’dan yükselen dumanlar henüz dinmemişken, İran Devrim Muhafızları Ordusu’nun küstahça yaptığı açıklama, bölgeye yayılan yangının ciddiyetini gözler önüne serdi: İsrail’in başkenti Tel Aviv’deki Ben Gurion Havalimanı, tonluk savaş başlığına sahip Hürremşehr-4 füzesiyle hedef alınmış. Bu, sadece bir saldırı değil, aynı zamanda uzun süredir gölge savaşlarıyla yıpranan taraflar arasında sahnenin tamamen değiştiğine dair çarpıcı bir ilandı. Öyle ki, bu cesur çıkışa Kuzey Irak’taki bir Amerikan üssü ile Körfez ülkelerindeki bazı askeri tesisler de eklenmiş, Tahran’ın ‘misilleme’ haritasının ne denli genişlediği gösterilmişti.
İran semalarında yankılanan iddialar ise cabası: Hürremabad üzerinde bir İsrail Hermes-900 insansız hava aracının düşürüldüğü, İran’ın güneybatı sınırlarında bir ABD F-15E savaş uçağının etkisiz hale getirildiği ve hatta meşhur USS Abraham Lincoln uçak gemisinin bile vurulduğu öne sürüldü. Washington’dan gelen ‘asılsızdır’ yanıtlarına rağmen, bu iddialar bile tansiyonun ne denli yükseldiğini ve bir propaganda savaşının tam ortasında olduğumuzu göstermeye yetiyor. Zira çatışmanın sis perdesinde hakikat çoğu zaman ilk yara alanlardan olur.
Tahran’ın Yaralı Gururu: Azadi Stadyumu Yıkılırken
Ancak tüm bu askeri manevralar ve karşılıklı iddialar arasında, savaşın en acımasız yüzü, sivil yaşamın kalbine saplanan hançerle ortaya çıktı. İran devlet televizyonu IRIB’in bildirdiğine göre, Tahran’ın simgelerinden, uluslararası maçlara ev sahipliği yapan Azadi Stadyumu, ülkeye yönelik saldırılar sırasında “yıkıldı”. Tribünlerden yükselen yoğun dumanlar ve geniş çaplı hasarın görüntüleri, bir ülkenin yalnızca altyapısına değil, aynı zamanda toplumsal hafızasına ve sporla örülü ortak ruhuna vurulan bir darbeyi temsil ediyordu. Milyonların sevinçleri, hüzünleri ve unutulmaz anılarına tanıklık eden bu yapının harabeye dönüşmesi, savaşın fiziksel tahribatının ötesinde derin bir kültürel yaraya işaret etmekteydi. Savaşın, yalnızca cepheleri değil, hayatın her köşesini nasıl bir yıkımla sarabileceğini gösteren acı bir nişaneydi bu.
Körfez’e Sıçrayan Yangın ve Yeni Tehditler
Çatışmanın coğrafi yayılımı da endişe verici boyutlara ulaştı. Katar’ın başkenti Doha’da art arda patlama sesleri duyulduğu, kent merkezinin kamikaze dronların hedefi olduğu haberleri, bölgenin görece istikrarlı limanlarının bile fırtınanın ortasında kaldığını gösterdi. Hava savunma sistemlerinin devreye girmesi ve güvenlik güçlerinin kritik noktalarda önlem alması, sıradan bir günün nasıl bir anda kaosa dönüşebileceğinin acı bir resmini çizdi. Katar İçişleri Bakanlığı’nın ABD Büyükelçiliği çevresinde yaşayanları “kamu güvenliği” gerekçesiyle tahliye etmesi, olası bir büyük çatışmanın gölgesinin ne denli ağır olduğunu ortaya koydu. İran medyası ise sadece Katar’ı değil, Kuveyt, Bahreyn ve Birleşik Arap Emirlikleri’ndeki yirmi ABD askeri hedefinin de vurulduğunu iddia ederek, gerilimin tüm Körfez’i bir girdap gibi içine çektiğini ima ediyordu. Bu durum, sadece askeri hedefleri değil, tüm bölgedeki enerji ticaretini ve küresel ekonomiyi derinden etkileyecek potansiyel bir felaketi de beraberinde getiriyor.
Bölgenin Yanan Kalbi: Lübnan’da Acı Manzaralar
Ancak bölgedeki en ağır bedeli ödeyenlerden biri, şüphesiz Lübnan oldu. İsrail’in 2 Mart’ta başlattığı yoğun saldırılarla Beyrut alev alev yanarken, can kayıpları her geçen gün korkunç boyutlara ulaşıyor. Dün sabahki saldırılarda en az on iki kişi hayatını kaybederken, Lübnan Sağlık Bakanlığı’nın açıklamasına göre toplam ölü sayısı yüz ikiye, yaralı sayısı ise beş yüz yirmi yediye yükseldi. Bu rakamlar, sadece istatistik değil, her biri arkasında parçalanmış aileler, yıkılmış umutlar ve geleceksiz kalan çocuklar bırakan trajik insan hikayeleriydi. Hizbullah’ın İsrail’in kuzeyine fırlattığı füzelerle karşılık vermesi, bu kanlı dansın henüz sonlanmayacağını gösteriyordu. İsrail ordusunun Lübnan’ın güneyinin Litani Nehri’ne kadar tamamen boşaltılması çağrısı ve geniş kapsamlı saldırı tehditleri, bölge halkı için yeni bir göç dalgasının, yeni bir yıkımın kapıda olduğunun habercisiydi. Savaşın insan hayatına verdiği zararın, maddi kayıpların çok ötesinde, nesiller boyu sürecek izler bıraktığı acı bir gerçek olarak karşımızda duruyordu.
Kaybolan Canlar ve Belirsiz Gelecek
Bu korkunç gerilim fırtınasının bir haftalık bilançosu ise içler acısıydı: ABD ve İsrail saldırılarında İran’daki ölü sayısı bin iki yüz otuza tırmandı. Bu sayılar, sadece kuru birer istatistikten ibaret değil; her biri, evine dönemeyen, sevdiklerini bir daha göremeyen, umutları kararan binlerce insanın trajedisiydi. Amerika Birleşik Devletleri Merkez Komutanlığı (CENTCOM) tarafından yapılan “savaşın önümüzdeki eylül ayına kadar sürebileceği” açıklaması ise, bölge halkı için karamsar bir tablo çizmekle kalmıyor, aynı zamanda bu kaotik döngünün ne denli derinleşebileceğinin de bir işaretiydi. İsrail Genelkurmay Başkanı Eyal Zamir’in “Elimizde, açıklamayı düşünmediğim başka sürpriz hamleler de var” şeklindeki tehditvari sözleri, çatışmanın daha da şiddetleneceği ve henüz görmediğimiz daha acımasız safhalara evrilebileceği yönündeki kaygıları pekiştirmekteydi. Ortadoğu’nun bu kadim toprakları, bir kez daha güç savaşlarının ve jeopolitik hesaplaşmaların bedelini en ağır şekilde ödüyordu. Ve bu bedeli ödeyenler, her zaman olduğu gibi, savaşın yıkıcı gölgesinde yaşamaya mahkum edilen sıradan insanlardı.
