Nuran Kocadağ
Diplomatik Trafikte Beklenmedik Engel
Gazze’de aylardır süregelen gerilim ve insani dramın son bulması için dünya kamuoyu her gün yeni bir haber beklerken, bölgeden oldukça kritik bir sızıntı geldi. Aralarında Endonezya, Fas, Kosova, Kazakistan ve Arnavutluk’un da bulunduğu beş farklı ülkenin temsilcileri, geçtiğimiz günlerde çok gizli bir operasyonel hazırlık için bölgeye ulaştı. Ancak bu büyük diplomatik adım, beklenen barış koridorunu açmaya yetmedi. İsrail içindeki siyasi dengeler, barış gücü için nabız yoklamaya gelen bu heyetin önünü kesti.
Söz konusu heyet, sadece masa başında oturmak için değil, Gazze’nin geleceğini yerinde incelemek amacıyla yola çıkmıştı. ABD Komutanlığı Karargahı (Sivil-Askeri Koordinasyon Merkezi) temsilcileriyle üst düzey görüşmeler yapan delegasyon, bölgedeki istikrarı sağlayacak olan ISF birliklerinin temellerini atmayı hedefliyordu. Fakat iş ciddiye binip Refah kentine geçiş planlandığında, İsrail Başbakanlık Ofisi’nden gelen son dakika yasağıyla tüm süreç askıya alındı. Bu durum, bölgede ordunun ve siyasi kanadın hala aynı dilde konuşamadığını bir kez daha gözler önüne serdi.
Sokaktaki İnsan İçin Ne Değişecek?
Bu karmaşık diplomatik terimlerin arasında, aslında hepimizi ilgilendiren çok insani bir soru var: Bu hamleler evine ekmek götüremeyen, çocuklarının geleceğinden endişe eden Gazze halkı ve bölge istikrarı için ne anlama geliyor? Masada konuşulan ‘teknokrat hükümet’ şartı, aslında siyasi hesaplardan arındırılmış, sadece halkın temel ihtiyaçlarına, sağlığına ve barınmasına odaklanan bir yönetim modelini simgeliyor. Ancak İsrail’in bu yapının kurulması için öne sürdüğü ‘tam silahsızlanma’ şartı, çözümün bir süre daha uzak bir hayal olarak kalabileceğine işaret ediyor.
Ordu Teyakkuzda: Barış Masası Sallanıyor mu?
İsrail Genelkurmay Başkanı Eyal Zamir’in ordu kademesine verdiği son talimatlar, barış umutlarının üzerine maalesef gölge düşürdü. Zamir’in ‘çatışmaların her an yeniden başlaması ihtimaline karşı hazırlıklı olun’ mesajı, sahadaki gerilimin bitmediğini kanıtlıyor. Hamas’ın zaman kazanmaya çalıştığını savunan bu sert tutum, aslında bölgedeki her bir sivilin can güvenliğini ve dolayısıyla tüm dünyanın huzurunu doğrudan etkiliyor.
Halen devam eden bu belirsizlik, sadece bir bölgenin değil, küresel ekonominin ve vicdanın da üzerinde büyük bir yük. Beş ülkenin temsil ettiği bu çok uluslu girişim, eğer Refah kapısından geçebilseydi bugün bambaşka bir bahar senaryosunu konuşuyor olabilirdik. Şimdi ise gözler, bu ülkelerin bir sonraki diplomatik hamlesine ve bölgedeki askeri hareketliliğin nereye evrileceğine çevrilmiş durumda. Unutmamak gerekir ki, büyük siyasetlerin faturası her zaman önce en masumların kapısını çalıyor.
