Hatice Günaslan
Geçen yıl o çatlamış toprakların üzerinde yürürken kuraklığı kaçınılmaz bir kader sananlar, bugün Halkapınar’ın gürül gürül akan sularına bakıp bir mucize arıyor. Oysa doğanın mucizeyle işi yok; o sadece kendisine ait olanı, doğru zamanda geri alıyor. Aydas Dağları’nın heybetli zirvelerinden süzülen kar suları, aylardır beklenen o büyük uyanışı nihayet başlattı. Özellikle Deli Mahmutlu Çayı’nın hırçın ama berrak akışı, sadece bir doğa olayı değil, aynı zamanda bozkırın ortasında verilen bir hayatta kalma mücadelesinin resmi gibi karşımızda duruyor.
Kuraklık Korkusundan Bolluk Telaşına
Daha düne kadar “Acaba İvriz Barajı tamamen mi kuruyacak?” sorusuyla uykuları kaçan çiftçiler, şimdi yükselen su seviyesinin getirdiği yeni bir heyecanın içine düştü. Geçtiğimiz yıl neredeyse bir damla suyun bile geçmediği o mahzun yataklar, bugün yatağına sığmıyor. Bu durum tarımsal üretim açısından hayati bir önem taşısa da, aslında bize modern insanın doğayla olan kopuk ve bencil ilişkisini bir kez daha fısıldıyor. Suyu sadece musluktan akan ve hiç bitmeyecek bir meta sanan şehirli zihinler için bu manzara bir hafta sonu ‘post’u olmaktan öteye gitmeyebilir; ancak bölge halkı için bu, toprağın yeniden nefes alması ve umudun yeşermesi demek.
İvriz Barajı’nın Hayat Öpücüğü
Halkapınar’ın göz bebeği Fahri Vardar Mesire Alanı’ndan geçen o serin sular, sadece görsel bir şölen sunmakla kalmıyor, devasa İvriz Barajı’nı besleyerek koca bir ovanın kaderini yeniden yazıyor. Barajdaki doluluk oranlarındaki bu ani ve kararlı artış, yaz aylarında yaşanması muhtemel su krizlerinin önüne set çekiyor. Ancak uzmanların o sessiz uyarısını kulak ardı etmemek lazım; doğanın bu cömertliği bizi tehlikeli bir rehavete sürüklememeli. Akarsuların coşkuyla akması, geçen yılların yeraltı sularında açtığı o derin ve karanlık yaraları tek başına kapatmaya yetmeyebilir. Kaynaklarımızı verimli kullanmak, bu bereketi sadece bugünlük değil, yarınlar için de korumak zorundayız.
Bozkırın Ortasında Bir Görsel İhtilal
Halkapınar’ın her bir köşesinde, sanki usta bir ressamın fırçasından çıkmışçasına akan bu akarsular, yerel halk için büyük bir moral kaynağına dönüştü. İvriz’in o kendine has, mistik coğrafyasında yankılanan su sesi, beton yığınları arasına sıkışmış modern insan için aslında bir geri dönüş çağrısı niteliğinde. Doğa, kendisine yapılan tüm hoyrat müdahalelere rağmen, akacak bir yol bulduğunda tüm heybetiyle geri dönüyor. Şimdi asıl soru şu: Biz bu bereketi yönetecek bir vizyona sahip miyiz, yoksa sadece suyun akışını izleyip ‘vay be’ demekle mi yetineceğiz? Konya’nın bu can suyu, aslında hepimize sorumluluklarımızı hatırlatıyor.
